Belegering

Tien dagen lang moest mijn gezin wijken, althans tijdens de maaltijden. Die moesten worden genuttigd aan het mini-tafeltje in de keuken of met bord op schoot voor de tv. En voor bezigheden als puzzelen en spelletjes: de keuze was tussen simpelweg op de grond of wederom aan het mini-tafeltje in de keuken.

Alles waar enige bewegingsruimte voor vereist was (van hobbelpaard tot dansen) werd ingeperkt en etenswaren en drank op andere plekken dan de keuken waren strikt verboden.

Mijn eetkamer, en eigenlijk mijn hele huis, was namelijk belegerd door boeken, stenen en vooral enveloppen, honderden luchtkussen-enveloppen. In de weken ervoor waren die langzaam maar zeker hun ruimte gaan innemen. Drie nieuwe boeken (of eigenlijk, 3500 boeken) rolden van de persen van de drukker zo mijn woonkamer binnen...

De plaats van het slagveld was onze eettafel. Daar stonden tientallen stapeltjes met kaarten, foldertjes, stenen en gouden zakjes. Er om heen gegroepeerd, op de plek waar normaal gesproken de stoelen staan, de dozen met boeken en enveloppen.

De slag zelf voltrok zich meestentijds ergens rond middernacht. Als mijn kinderen goed en wel sliepen kwamen de Zwarte Pieten te voorschijn – in de vorm van ondergetekende – om te zorgen dat Sinterklaas z'n pakjes op tijd bij alle kinderen zou krijgen. Op 4 december was ik dan ook helemaal op... en blij dat we onze eettafel weer terug hadden. Niet dat ik het erg vond overigens... als al je spaargeld in duizenden boeken zit is het fijn om ze ook daadwerkelijk te kunnen verkopen ;o)

Vandaag, na een korte rustperiode, begint de tweede veldslag. De eerste tekenen van de naderende belegering zijn al zichtbaar: een mailbox vol bestellingen. De komende tien dagen, als de Kerstman door het land raast op zijn arreslee, zal het weer bivakkeren worden...

Als je een webwinkel hebt wens ik je veel drukte. En voor iedereen: een zalig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar!

Van je vrienden moet je het (niet) hebben

Daar zit je dan: dolenthousiast tussen je eigen producten of klaar om je dienst te leveren. Je hebt al je vrienden en familie er over verteld en hoopt en verwacht dat ze in grote getalen bij je zullen kopen...

Want dat zou je tenslotte toch zelf ook doen?

Wat dat betreft kan ik mijn vrienden en familie in twee groepen scheiden: degenen die ongezien ieder nieuw product van mij kopen, en soms met wel 10 tegelijk om cadeau te doen aan hun vrienden.

En degenen die nooit iets bij me kopen.

In het begin was het wel een teleurstelling om te merken dat vriendinnen vrolijk ergens anders hun cadeau's kochten, in plaats van in mijn webwinkels. Het voelt natuurlijk ook een beetje als een afwijzing, en wij vrouwen zijn er goed in dat persoonlijk op te nemen ;o)

De vriendinnen die trouw mijn producten kopen om zelf te gebruiken of cadeau te doen steunen mij en mijn bedrijf enorm (en ik ben ze natuurlijk heel dankbaar!). Maar toch is het zakelijk gezien niet goed om te rekenen op de kooplustigheid van je vrienden. Belangrijker is het om onafhankelijk van je vrienden en familie een trouwe, steeds groeiende klantenkring op te bouwen.

En dat doe je, gek genoeg, door je klanten te behandelen als je beste vrienden. Zie je klanten als allemaal superleuke mensen die enthousiast zijn over jouw product of dienst. Geef ze (onaangekondigd) wat extra's bij hun bestelling. Beloon trouwe klanten met een cadeautje of kerstkaart. Biedt uitgebreide dienstverlening, bijvoorbeeld een 0900-informatienummer, langere openingstijden, duidelijke gebruiksaanwijzingen, ruime retourneringsmogelijkheden, enzovoort. Geef klanten die meerdere producten bestellen een duidelijk voordeel. Bijvoorbeeld: gratis verzending vanaf EUR 25,00 of een gratis e-book bij aankoop van twee of meer producten.

Je zult zien dat het zich (op termijn) terugbetaalt!

Achterstand

Dit jaar zag ik er vreselijk tegenop: de zomervakantie. Althans, niet de vakantie zelf natuurlijk, altijd heerlijk om in een andere omgeving te zijn en zeker als het lekker weer is. Bovendien: minder huishoudelijk werk (zelfs al zit je in een huisje of op een camping).

Maar ik maakte me druk om mijn bedrijf. Als eenmanszaak is het altijd lastig om een vakantie-periode te overbruggen. En dit jaar kwam er dan nog bij dat we maar liefst 6 weken weg gingen...

Gelukkig vond ik mijn moeder, die niet op vakantie zou gaan, bereid om de bestellingen uit te voeren. 'Ach,' zei ik nog, 'meestal zijn het tijdens de vakantie maar een paar bestellingen per week.' Maar mijn moeder kreeg te maken met een overvloed aan bestellingen! (Help me herinneren, ik moet haar nog steeds een bos bloemen geven voor al dat werk!)

Na de vakantie werd ik dus geconfronteerd met een berg werk - invoeren van alle bestellingen in mijn systeem, betalingsherinneringen de deur uit doen, updates maken voor de verschillende websites... We zijn nu 5 weken later en ik loop nog steeds achter, met alles!

Kortom, alles waar ik vantevoren bang voor was is uitgekomen. Maaaaaaar...

Wat ik absoluut niet had verwacht is wat zo'n lange periode helemaal weg van je werk voor je kan betekenen. Ik ben niet alleen helemaal uitgerust teruggekeerd, maar vooral geïnspireerd, blakend van energie en vol nieuwe ideeën!

Wat me nu weer het volgende probleem oplevert. Want in mijn enthousiasme om die nieuwe projecten uit te voeren heb ik weer geen tijd voor... het inplakken van de vakantiefoto's!

P.S. En stiekem ben ik eigenlijk helemaal niet weggeweest van mijn werk. Want mijn schrijfschrift gaat overal mee naar toe, en juist op vakantie kom ik lekker tot schrijven. Zo heb ik een nieuw boek klaar: Zalig Zwanger Affirmaties.

P.P.S. Eén van mijn andere nieuwe projecten, die ik weliswaar niet zelf opgestart heb maar wel mede-initiatiefnemer van ben, is IndigoRadio, Nederlands eerste spirituele omroep. Voor deze omroep zal ik iedere zondagavond een programma over spiritueel opvoeden presenteren. Klik hier voor meer informatie.

P.P.P.S. Het derde project kan ik nog niet over uitwijden, want dat bevindt zich nog in een ontwikkelstadium. Maar het vierde project is wel al openbaar: Stenen Vertellen.

Wil je meer weten over thuiswerken en je eigen bedrijf beginnen vanuit huis?

Surf dan nu naar de website voor succesvol thuiswerken:

www.wahm.nl

In paniek

Tja, en daar zit je dan, tussen je investering van duizenden euros aan, in mijn geval, boeken en spellen. En de paniek slaat toe.

"Oh mijn god," denk ik, "zullen ze het wel leuk vinden? Zullen ze niet het idee hebben dat ze een kat in de zak hebben gekocht? Zullen ze niet het idee hebben dat ik ze bedrogen heb? Is de kwaliteit wel goed genoeg? Is het spel wel leuk genoeg? Is het boek wel leuk genoeg?"

Naarstig ga ik op zoek naar foutjes en probleempjes die mijn donkere vermoeden – namelijk dat het één groot fiasco wordt – moeten bevestigen. Ik vind er slechts één, en dat is dan eentje die door andere mensen niet als fout wordt ervaren – alleen ik weet dat ik de kleur ietsje anders bedoeld had, maar als je dat niet weet zie je het ook niet.

Op hol geslagen door mijn eigen paniek besluit ik bijna de extra lage introductie-prijs als vaste prijs te gaan voeren. Want: het zelfvertrouwen dat ik had toen ik alles naar de drukker stuurde en de opdracht om te drukken bevestigde is tot nul gedaald.

Gelukkig zijn er mensen in mijn omgeving die me overladen met complimenten: mijn doorgaans kritische man is enthousiast, de kinderen spelen vol overgave het door mama bedachte spel en vriendinnen complimenteren me met het leuke boek.

En dan... verschijnen de eerste reacties van klanten:

"Zoonlief van bijna 8 vraagt nu ook aan de anderen, als hij iets te drinken gaat pakken, of zij ook iets willen drinken. Hij wist niet dat zoiets kleins mij - en andere mensen - zo blij maakt. Het blijft nog erg letterlijk bij het drinken n.a.v. het boek :-). (Nu nog voorlezen aan mijn man :-))."
anoniem (naam & adres bekend)

"Het boek is super. Ook de oudere kinderen vinden het ontzettend goed!"
Pamela Laurijssens
moeder van Ellen (1991), Douwe (1993), Anne (1993), Charlotte (2005) en Ben (2005)

En vele andere, kortere reacties over hoe leuk het boek en spel zijn. Mijn zelfvertrouwen stijgt met de dag: ja, het gaat lopen, ook tegen de volle prijs als straks de introductie-actie afgelopen is. Zet je hart aan is een succes!

Zolang ze maar stil zijn

Wahmkinderen hebben soms wel een heel speciaal dieet...

Thuiswerkgeluk

Als je niet tegen roze-wolk verhalen kunt, hou dan nu maar op. Want dit wordt een weliswaar kort maar heerlijk verhaal over één van de voordelen van thuiswerken!

Ik ben de hele middag al druk aan het werk op mijn zolderkantoortje als ik geroepen word. Ik word trouwens niet zomaar geroepen, er wordt gejoeld en geklapt en gezongen... Ik maak nog even een dringende email af en verstuur hem – als dat maar goed komt, denk ik bij mezelf, want er is een probleem met één van mijn projecten. Maar zodra ik de trap af loop voel ik de zorg van me afstromen en word ik aangestoken door de vrolijke sfeer beneden. "Joehoe!" joel ik luid, "Ik kom er aahaaaaan!"

Beneden staan een prachtig gedekte tafel, een paar heerlijke gerechten én de liefdes van mijn leven (man, 3 kids) op mij te wachten. Voordat ik kan plaatsnemen, krijg ik een zelfgemaakt toegangskaartje in mijn handen gedrukt: voor een voorstelling. We genieten van een geanimeerde, vrolijke sfeer aan tafel en na het eten en afruimen nemen mijn man en ik plaats op de bank (uiteraard is eerst ons kaartje netjes geknipt).

Een prachtige show van zang, dans en toneel voltrekt zich aan onze voeten. Samen genieten we van de capriolen, danskunsten en bewust en onbewust grappige uitspraken van onze kinderen. Dan pakken we met z'n allen de woonkamer aan – nog geen 5 minuten later is alles weer keurig opgeruimd (althans, keurig naar onze standaard, wat in het geheel niet te vergelijken valt met de jaloers-makende standaarden van een aantal van mijn vriendinnen!).

Ik vertrek weer naar mijn kantoortje terwijl mijn man de jongste twee naar bed brengt. Ik check mijn mail... "Ping" doet de computer als de mailtjes binnengekomen zijn. Ik scan snel door de spam en andere onbelangrijke mail. Ja, daar is ie. Ah... probleem opgelost!

Dankbaar voor het uurtje met mijn kinderen – dat ik anders piekerend en oplossing-zoekend achter de computer zou hebben doorgebracht – ga ik vrolijk verder met mijn werk.

P.S. Nee, het gaat heus niet altijd zo harmonieus bij ons... getuige de strip. Maar zeker als het wel zo is ben ik iedere keer blij dat ik thuiswerk en zo makkelijk kan switchen van spanning van mijn werk naar ontspanning door het spelen en zijn met de kinderen, en weer terug. Het geeft me genoeg energie voor een lange avond werk (want die heb ik nog voor de boeg!).

P.P.S. Waar ik onder andere zo druk mee bezig ben is een aantal boeken die ik ga uitgeven. Kijk bijvoorbeeld maar eens op http://www.zetjehartaan.nl.

Alleen wahmkinderen hebben Harry Potter als babysit...

Wahmkinderen kunnen al heel goed meedenken

Bereid je voor, thuiswerkmama's!

Zakelijk gezien ben ik blij dat de zomer ten einde is – hoewel ik persoonlijk natuurlijk best nog wat langer zou willen genieten van de warme zomerzon. Ten eerste heb ik gemerkt dat ik in de zomermaanden minder productief ben. Logisch, omdat aan de ene kant mijn kantoor zich op een snikhete zolder bevindt, en aan andere kant ik de verleiding niet kan weerstaan om 's avonds met een wijntje samen in de tuin te zitten – in plaats van te werken.

En wat voor mij geldt, geldt ook voor mijn klanten. Op warme zomeravonden zie ik de verkopen van mijn webwinkels inzakken, want: niemand zit achter de computer!

Dus nu de herfst goed en wel begonnen is, beginnen de verkopen weer aan te trekken. (Op die ene avond na, wanneer er een romantische film op televisie is: ook dan zit mijn doelgroep niet achter de computer om kinderboeken te bestellen!)

Voor thuiswerkmoeders die direct aan consumenten verkopen begint het hoogseizoen er sowieso al aan te komen: 5 december nadert met rasse schreden!

In voorgaande jaren liet ik me er zelf vaak door verrassen: oja, dacht ik dan half november, misschien willen mijn klanten wel vóór 4 december geleverd krijgen. Misschien kan ik zelfs wel een speciale aanbieding maken voor Sint of Kerst. Maar tegen de tijd dat ik alles online had was het alweer 1 december (tja, ik doe tenslotte alles zelf én ik moest natuurlijk inkopen doen voor mijn eigen kinderen, die bovendien alledrie ook nog eens rond deze tijd jarig zijn!) en had de hele actie eigenlijk geen zin meer.

Dit jaar echter liep ik half september op mijn slippers (want heerlijk warm buiten) door de supermarkt bij mij om de hoek toen ik daar plots een display met pepernoten, taai-taai en ander typisch 5 decembersnoep zag staan. In eerste instantie wond ik me er over op: beginnen ze nu al?! Wat een commerciële ettertjes! En ik negeerde de display dan ook volkomen.

Totdat ik de volgende dag achter mijn computer zat.

Ahaaaa! Zo'n gek idee was dat nou ook weer niet van die 'commerciële ettertjes'. Althans: ik bedacht me dat als ik nú aan de slag ging met het bedenken van Sinterklaas en Kerst-acties en vervolgens het bouwen van de website, ik dan voor het eerst in de carrière van mijn webwinkels op tijd klaar zou zijn.

Maar ben jij ook al voorbereid?
Als jij een webwinkel hebt en direct aan consumenten verkoopt, is het nu tijd om aan de slag te gaan met speciale Sint- en Kerstaanbiedingen. Denk na over de volgende mogelijkheden:

• Combinatie maken van twee producten en die voor een speciale prijs verkopen
• Gratis verzending van alle leveringen
• Een gratis cadeautje weggeven bij iedere levering
• Samenwerken met een andere thuiswerkmoeder en een combinatie maken met haar product en jouw product en dat voor een speciale prijs verkopen

Je hoeft de aanbiedingen niet nu al online te zetten, zolang je alles maar wel klaar heb om bijvoorbeeld op 1 november, of na de intocht van de Goedheiligman, alles op het web te zetten. Je kunt je website ook nog speciaal voor de gelegenheid versieren:

• Plaatjes van Sinterklaas en/of Zwarte Pieten op je website zetten
• Plaatjes van de Kerstman en/of kerstbomen op je website zetten
• Sterretjes of kerstverlichting-achtige plaatjes op je website zetten
• De gewone buttons of knoppen op je website versieren met sneeuwrandjes of sterretjes
• Sneeuwvlokken door het beeld laten vallen (bv. met een scriptje)

De plaatjes kun je zelf maken of van een website halen waar je gratis plaatjes kunt downloaden.

Wahmkinderen leren soms iets té snel...

Thuiswerkauto

Naast die drie grote projecten is er nog een waslijst aan allerlei andere dingen op mijn to-do lijst. Zo heb ik sinds drie jaar een fantastische auto (en die heb ik ook wel nodig met het versjouwen van al die boeken en andere producten van mijn bedrijf!).

In het e-book dat ik geschreven heb over marketing 'Slimme marketingtrucs die je omzet verdubbelen' heb ik het er over dat je slim gebruik moet maken van alle (bijna) gratis reclame-mogelijkheden die je hebt. En een auto is natuurlijk een geweldig reclame-medium, dus je begrijpt dat toen ik die auto kreeg, ik van plan was om 'm aan alle kanten vol te plakken met reclame voor mijn vreschillende producten. You have to practice what you preach, zoals die Engelsen dat zo mooi zeggen.

Over een jaar moet ik de auto weer inleveren; ik heb een leasecontract van 4 jaar. Dus toen ik vorige week naar de kale deuren van mijn auto keek, dacht ik: het is nu of nooit.

Drie jaar lang had ik rondgereden zonder ook maar een spatje reclame! (Wat een gemiste kansen...) Drie jaar lang had die vermaledijde auto-reclame door mijn hoofd gespookt – en op mijn schouders gedrukt. En waarom ik het niet deed? Ik heb geen flauw idee. Druk druk druk, je kent het wel...

In ieder geval, ik zag die kale auto en toen ik mijn twee dochters bij een vriendinnetje had afgezet toog ik direct met zoonlief richting plakletterwinkel. Niks geen gerommel meer met of nadenken over de prachtigste reclames met mooie foto's en plaatjes, ik had nog een jaar, dan maar letters er op.

Een uur zijn we bezig geweest om alle letters uit te zoeken en toen we thuiskwamen gingen we met z'n tweeën aan de slag. Rhuben voelde zich natuurlijk ontzettend vereerd dat hij mee mocht helpen, en omdat ik weet dat het belangrijk is voor kinderen om zich betrokken te voelen bij het bedrijf van mama of papa liet ik hem zelfs enkele letters plakken. Dus die ene schuine W moet ik maar op de koop toe nemen!

En toen was ie klaar: loeigrote letters versieren vanaf nu mijn auto. Op de snelweg is van 2 kilometer afstand de website www.wahm.nl nog te lezen – okee, de letters waren groter dan ik had verwacht, ik moest even slikken, maar ja, het zat er al op... het zal in ieder geval niemand meer ontgaan.

Maar wat er toen gebeurde had ik niet verwacht. Er viel gewoon bijna letterlijk een enorme last van mijn schouders. Hè hè, eindelijk, eindelijk had ik gedaan wat al drie jaar lag te wachten. Ik kreeg er zo'n dot energie van (of kwam het door de reep chocola waar ik mijn zoon en mijzelf trakteerde?) dat ik de hele verdere dag, avond én nacht aan het werk was aan een andere grote klus die ik nog had liggen: het afmaken van een website waarvan de naam al op mijn autodeur stond.

P.S. De website in kwestie is http://www.vonnekes.nl, kom gerust eens kijken!

Wahmkinderen zijn fantastische telefonistes... zodra ze de naam van je bedrijf kunnen uitspreken!

Honger

"Waarom blokkeer ik mezelf toch steeds?"

Het is een vraag die veel vrouwen, en in het bijzonder vrouwelijke ondernemers, niet onbekend in de oren klinkt. Ook ik hoor 'm regelmatig – sterker, ik stel 'm regelmatig!

Ik heb allerlei leuke projecten liggen, die ieder op zich helemaal niet zoveel tijd hoeven te kosten. Maar toch kom ik er maar niet aan toe - of ik begin ergens aan, om halverwege over te stappen op een volgend project.

Mijn bureau ligt vol met 'bijna-klaar' projecten, terwijl er bovendien voortdurend nieuwe ideeën mijn hoofd binnenstromen. Natuurlijk, ik heb een paar projecten tot goede afloop gebracht (er zijn inmiddels 4 boeken, een serie stickers, een kussensloop en diverse websites van mij verschenen), maar het hadden er meer kunnen zijn...

Of toch niet?

Al twee-en-half jaar ben ik bezig met een drietal grote projecten, die maar niet willen opschieten. Zoals de Engelse vertaling van het Wahm-boek: in eerste instantie dacht ik dat binnen 4 maanden af te kunnen ronden, en ruim twee jaar later is het boek nog niet op de markt gebracht. Het voortdurend voor me uitschuiven van grote projecten leidde tot hoe langer hoe grotere frustraties, en bovengenoemde verzuchting: "waarom blokkeer ik mezelf toch steeds?".

Tijdens een opstellingsavond (georganiseerd door mamas.nl) zei begeleider Caroline Franssen al dat jijzelf helemaal niet de schuldige hoeft te zijn - er speelt misschien een andere dynamiek. Dat zette me aan het denken.

Twee-en-half jaar geleden was mijn jongste net een jaar oud, gaf ik nog volledige borstvoeding en had ik ook nog een drie-jarige en een vijf-jarige rondlopen.

What was I thinking?!

Dat ik naast mijn drie kinderen, het huishouden, het dagelijks reilen en zeilen van mijn eigen bedrijf en de 'gewone' zorgen en emotionele gebeurtenissen die het leven je toewerpt, er nog wel drie grote projecten bij kon hebben?

Achteraf terugkijkend, denk ik dat ik me heb laten beïnvloeden door een maatschappij waarin vergeten wordt dat moederschap niet alleen fysiek, maar ook geestelijk een ontzettend veeleisende baan is. Als ik om me heen kijk zie ik voortdurend jonge moeders die flink wat hooi op hun vork nemen - en zich vervolgens afvragen waarom ze zichzelf blokkeren, waarom het ze niet lukt dat ene project af te ronden. Ambitie is goed, maar je moet als moeder niet vergeten dat die kleintjes nu eenmaal ontzettend veel van je vergen - een pas op de plaats hier en daar is dan echt geen nederlaag of blokkade.

Nu ik net de laatste hand heb gelegd aan één van die projecten (een serie spirituele wenskaarten) zie ik bovendien nog iets anders: juist doordat ik er ruim twee jaar mee bezig ben geweest, is het een beter product geworden dan wanneer ik het er toen in twee weken doorheen gedramd had. En zo doet een aloude wijsheid weer opgeld: voor alles is een tijd.

Als ik de afgelopen periode over zou mogen doen, dan is het enige dat ik anders zou doen het accepteren dat alles op z'n eigen tijd komt: ik zou niet meer gefrustreerd raken over het feit dat mijn ideeën, mijn projecten, zo lang onafgemaakt blijven liggen. Ik zou me niet meer afvragen waarom ik mezelf blokkeer, maar me verheugen op het moment dat ik mijn project, afgerond en wel, aan de buitenwereld kan laten zien - ook al zou dat moment nog drie jaar verder in de toekomst liggen.

Trouwens, het is veel leuker om een product op de markt te brengen waaraan je ruim twee jaar gewerkt hebt, dan eentje dat je binnen twee weken uit de grond gestampt hebt. Het is net als met baby's: juist omdat ze negen maanden lang in je gegroeid zijn, kun je het wonder van het nieuwe leven zo waarderen.

Toch is er nog een ander aspect dat ik moet noemen: namelijk het feit dat wij vrouwen – in ieder geval de getrouwden onder ons – het eigenlijk te gemakkelijk hebben. Op het moment dat ons gezin niet afhankelijk is van ons inkomen, hebben we de luxe om projecten voor ons uit te schuiven en ons af te vragen waarom we onszelf blokkeren.

Mijn oma, met een sloot kinderen en zonder geld achtergelaten door haar man, had die luxe niet. Nadenken over haar angsten en blokkades was er niet bij; ze stroopte haar handen uit de mouwen en runde haar eigen mess (restaurant) in Nederlands-Indië.

Zoals de Engelsen zeggen: hunger drives the wolf out of the wood. Misschien moeten wij Westerse vrouwen maar eens hongeriger worden. Hongerig naar succes.

P.S. Overigens blijf ik er ook van overtuigd dat een mens wel degelijk blokkades kan hebben, waardoor zij niet verder komt. De organisatie-opstelling die ik gedaan heb kan daar goed bij helpen – en nee, ik heb geen aandelen ;o)

P.P.S. De spirituele wenskaarten worden inmiddels verkocht! Kijk maar eens hier: http://www.lievewensen.nl.

Wil je meer weten over thuiswerken en je eigen bedrijf beginnen vanuit huis?

Surf dan nu naar de website voor succesvol thuiswerken:

www.wahm.nl

Wahmkinderen leren het al vroeg: vergadering = lol met mama

Thuiswerkdilemma

Ik weet niet of ik nou jaloers moet zijn of dankbaar: mijn man kwam vanmiddag eerder thuis zodat ik nog even kan werken. Wat ik goed kan gebruiken, daarom ben ik ook dankbaar - ik had er op gerekend dat ik niet eerder dan 9 uur vanavond of zelfs pas 7 uur morgenochtend weer achter mijn computer had kunnen kruipen om die hoge, hoge berg werk weg te werken. (Dit klinkt trouwens erger dan het is, want ik vind mijn werk erg leuk!)

Maar je zult medelijden met me krijgen zodra je weet waar mijn werkplek is: op zolder - terwijl het bij ons in de tuin nu 33 graden is (ik wil er niet aan denken hoe warm het hier binnen is, maar ik kan je wel vertellen dat ik langzaam maar zeker gaar stoom!).

Ik heb natuurlijk alle ramen opengezet en hoor de vrolijke kinderstemmetjes vanuit de tuin naar boven opstijgen, en mijn man - biertje in de hand - is met de tuinslang in de weer om 7 kinderen en zichzelf een leuke en natte middag te bezorgen. "Ik wil er ook bij zijn!" denk ik jaloers. Het duiveltje in mij kan niet nalaten om te denken dat mijn man zijn vrije middagen wel uit weet te zoeken.

Totdat ik realistisch wordt. Toen ik nog buitenshuis werkte zocht ik toch ook de mooiste dagen uit om een middagje vrij te nemen? En sterker: ik héb nu toch een middagje vrij? Vrij van het moederschap, maar ook vrij om te beslissen of ik wel of niet aan het werk ga. Ik bén tenslotte niet meer in loondienst!

Ik kies er voor om toch te blijven werken vanmiddag, en ik geniet er met volle teugen van. Althans, nadat ik de zweetdruppeltjes van mijn voorhoofd geveegd heb...

Het kantoor van een Wahm is een schatkamer voor haar kinderen...

MotherPower

"Ik kan niets, ik heb geen opleiding gevolgd, ik weet niets... met mij wordt het nooit iets. Ik ben ten einde raad. Kun je me aan thuiswerk helpen?"

Sonja's noodkreet is een voorbeeld van de vele emails die ik, als webmaster van een site over thuiswerken, dagelijks krijg. Meestal moeders, die vaak meerdere malen bedrogen zijn op zoek naar geschikt thuiswerk (“Bel nu dit 0900-nummer en je hoort hoe je aan thuiswerk komt!” of “Betaal EUR 45 en je ontvangt een lijst met thuiswerkbedrijven!”).

Mijn hart gaat uit naar die vrouwen: hoe kan het toch dat zij zo'n lage dunk hebben van zichzelf. Hoe kan het toch dat vrouwen en het werk dat zij doen in huis en met de kinderen zo laag wordt ingeschaald door de maatschappij. Er is dan ook maar één ding dat ik deze moeders kan antwoorden: Je bent een topvrouw!

Realiseer je eens dit: jij bent directeur. Het is jouw verantwoordelijkheid dat er iedere dag drie maaltijden op tafel staan. Dat het huis opgeruimd en schoon is. Dat de kasten georganiseerd zijn, de boodschappen gedaan worden, de was gedaan wordt.

Jij bent manager. Jij bent verantwoordelijk voor het feit dat je kinderen schoon zijn, gegeten hebben, op tijd op school/ voetbal/ aerobics zijn. En je stuurt aan: jij zorgt er voor dat je kinderen meehelpen in het huishouden, hun huiswerk doen en leven volgens de door jou gestelde normen en waarden.

Jij bent boekhouder. Jij bent verantwoordelijk voor de geldstromen binnen je gezin. Jij moet er voor zorgen dat er aan het eind van de maand geld overblijft om iets leuks mee te doen of om te sparen.

Jij bent entertainer en leraar. Jij bent er voor verantwoordelijk dat je kinderen zich vermaken en nieuwe dingen leren.

Jij bent psycholoog en adviseur. Jij bent de schouder waarop je kinderen en je man kunnen uithuilen. Jij bent het rustpunt en het anker voor je man en je kinderen. Je luistert en je geeft raad.

Je bent kok, taxichauffeur, coach, nanny... en daarnaast ben je ook nog het manusje-van-alles. Dat betekent dat jij het grootste deel van het uitvoerend werk doet. Dat maakt jou een keiharde werker, een onbetaalbare kracht.

Er zijn nog veel meer dingen die jij bent, te veel om op te noemen. Denk er maar eens over na, en zeg dan nooit, nooit meer dat je niets kunt of dat je niets weet.

Ga nu vanuit dit gevoel van kracht eens bedenken wat je kunt en wat je góed kunt. Secretaressewerk? Kinderen opvangen? Strijken? Verkopen? Verhalen vertellen? Portrettekenen? Data invoeren? De mogelijkheden zijn eindeloos.

Pas als je van jezelf weet wat je goed kunt en wat je ook leuk vindt kun je vaststellen welk werk geschikt is voor jou. En als je dat weet kun je gericht op zoek gaan. Succes Sonja. Je kunt het.

P.S. Meer lezen over MotherPower? Dat kan op http://www.motherpower.nl

Overwegingen van een thuiswerkmama...

Toen ik begon met thuiswerken, had ik twee banen. Of in zoverre, ik was in dienst bij een installatiebedrijf (waarvoor ik grotendeels thuis werkte) en ik had mijn eigen bedrijf, dat ik aan het opbouwen was. Om een lang verhaal kort te maken: op een gegeven moment zegde ik mijn directiefunctie bij het installatiebedrijf op en concentreerde me alleen nog op mijn eigen bedrijf. Dit was 2 jaar geleden, en ik kon het allemaal prima redden.

Maar nu we twee jaar verder zijn, is mijn bedrijf in meerdere opzichten gegroeid: er zijn meer producten (dus ook meer voorraad: overal in ons huis staan dozen!) en de omzet is sterk gegroeid. (Waarmee ik meteen het voordeel van focussen heb bewezen: pas toen ik me puur en alleen op mijn eigen bedrijf concentreerde, lukte het me groter te groeien en te omzet toe te laten nemen.)

Door die groei is de administratieve rompslomp enorm toegenomen: hele dagen ben ik bezig met het inboeken van betalingen, beantwoorden van correspondentie, verwerken van bestellingen, toezenden van wachtwoorden, versturen van betalingsherinneringen, uitdraaien van lijsten... enzovoort, enzovoort. Er gaat hoe langer hoe meer van mijn kostbare tijd inzitten – ook de aanschaf van een goed software-pakket anderhalf jaar geleden verlicht de gestaag doorgroeiende hoeveelheid werkzaamheden niet.

Wat te doen? Het is het klassieke dilemma van een groeiend bedrijf: als je iemand inhuurt om de werkzaamheden van je over te nemen, ben je veel geld kwijt. Geld dat je niet kunt investeren in nieuwe producten en websites. Maar als je het zelf blijft doen, heb je weer geen tijd om te investeren in nieuwe producten en websites!

Voor de niet-voltijdswerkende thuiswerkmama is er nog een andere optie: meer kinderopvang (hoewel dat ook geld kost). Maar persoonlijk is dat niet mijn keuze: ik ben tevreden over de hoeveelheid tijd die ik met mijn kinderen doorbreng, dat zou ik niet willen verminderen.

Ik heb mijn berekeningen gemaakt: iemand in dienst nemen, dat kan niet uit. Tenminste niet met de investeringen die ik nog voor de boeg heb. Dus zit er niets anders op dan slaaptijd in te leveren...

Kerstvakantie

Zo blij als ik ben met Pasen, Pinksteren, Koninginnedag en Hemelvaartsdag – ze leveren immers extra werkdagen op voor mij omdat mijn man vrij is – zo gestressd word ik van de november/december periode. Natuurlijk, het is een leuke en gezellige tijd, maar ik heb het nu even over mijn werk.

Door alle festiviteiten rondom de feestdagen – bij ons vermeerderd met 3 (!) kinderverjaardagen – gaat mijn tijd dezer dagen vooral zitten in speelgoedgidsen lezen, gedichten en surprises maken en inkopen doen. Vooral de laatste twee slorpen mijn werktijd op, omdat ik ze moet doen op momenten dat de kinderen er niet bij zijn – bij uitstek mijn werktijden dus. Daarnaast zijn er de diverse Kerstdiners en Kerstborrels, die ook vaak tijdens mijn werktijd plaatsvinden, en natuurlijk het verzenden van de onvermijdelijke Kerstkaarten, die vaak als sluitpost dienen en daarom soms pas ná Kerst verzonden worden!

Minder tijd voor mijn werk dus, althans... die tijd wordt van mijn nachtrust afgehaald. Want rond de feestdagen heb ik het zakelijk gezien natuurlijk ook hartstikke druk: Sinterklaas en Kerstman weten mijn webwinkels gelukkig goed te vinden! En dat komt mede door alle speciale Sint en Kerstacties die ik bedacht en toegepast heb.

Dit alles samen met het feit dat de nieuwste druk van mijn boek over thuiswerken pas nét twee dagen voor 5 december klaar was betekent dat ik straks echt toe ben aan de Kerstvakantie... om bij te werken!

Wahmkinderen hebben zúlk leuk speelgoed!

Thuiswerkdroom

“Je kunt volgende week beginnen.”
Ik knipper nog even met mijn ogen. Tien jaar geleden stond ik te springen om deze zin te horen, maar hij kwam niet. Tot nu.

Meteen schiet mij een zaterdag te binnen, in de warme zomer van vorig jaar. Ik was met mijn gezin (man, drie kinderen, auto) boodschappen aan het doen bij een groot winkelcentrum. Toen we naar binnen liepen zag ik ze al staan: twee kinderen van een jaar of 8, 9, met een grote emmer sop. Ze spraken de automobilisten aan, maar zo te zien had iedereen het te druk-druk-druk om die kinderen het pleziertje van zelf geld verdienen te gunnen.

“Dat zal veranderen!”, dacht ik nog.

En jawel, bij het inladen van de boodschappen spraken ze mijn man aan. Ik was mijn kleintjes aan het insnoeren - een hels karwei dat bij mij steeds weer de vraag oproept wanneer er eens Arbo-regels voor moeders komen - dus ik verstond niet wat er gezegd werd. Maar het werd me direct duidelijk toen we wegreden.

“Wat doe je nou?” riep ik verontwaardigd, “Waarom laat je die kinderen niet de ramen schoonmaken? Je vermoordt jonge ondernemersgeest, je moet zo’n initiatief belonen, hoe kun je ze het glorieuze gevoel van je eigen geld verdiend hebben ontzeggen?”
Mijn man keek me beduusd aan en werd toen wakker uit zijn we-moeten-snel-boodschappen-doen-en-hier-weer-weg-roes. “Je hebt gelijk, ga jij straks maar terug.”

“Plankgas!” zei ik, want we waren het terrein al lang en breed af. Thuis. Ik ontsnoerde een kind, sleutels tussen mijn tanden, greep een plastic tas en gooide beiden achter de deur. Terug naar de auto, een doos, volgend kind losgekoppeld, hup-hup-hup kind en doos naar binnen. Mijn man, die inmiddels het laatste kind tegelijk met de laatste drie tassen in zijn armen balanceerde, keek me in de deuropening na terwijl ik terug racete naar de parkeerplaats.

En daar lag het: een grote plas sop, waar eens twee vrolijke kinderen met een goed idee hadden gestaan. Ik stopte de euro terug in mijn zak en reed teleurgesteld naar huis. Ze hadden het opgegeven. Nét voordat het universum aan ze wilde tonen dat je soms wat langer moet volhouden.

Soms duurt het tien jaar tot een droom uitkomt. Maar als je gestaag, stap voor stap, iedere dag een klein beetje naar je droom toewerkt en het beeld dat je wilt bereiken voor ogen houdt, dan komt ooit dat moment.

“Wat zou ik toch graag een column voor de Twentsche Courant Tubantia schrijven” dacht ik een paar weken geleden, mijn oude droom weer voor de geest halend. Twee dagen later belde de redacteur van de zondagskrant.

Wil je meer weten over thuiswerken en je eigen bedrijf beginnen vanuit huis?

Surf dan nu naar de website voor succesvol thuiswerken:

www.wahm.nl

Vakantiewerk

"Moet je nog werken? Wat jammer van je vakantie!"

Mijn schoonzusje keek me niet-begrijpend aan.

Hetzelfde gebeurde toen ik tegen een vriendin zei dat mijn laptop op vakantie meeging. En ook mijn schoonmoeder vroeg zich af of ik wel van mijn vakantie ging genieten.

Ik begreep hun reactie natuurlijk wel, maar toch was ik ook verbaasd. Waarom heeft werken toch zo'n negatief imago? Waarom zijn er zo weinig mensen die zó dol zijn op hun werk, dat ze juist blij zijn dat ze tijdens hun vakantie ook kunnen werken?

Voor mij is de vakantie bij uitstek een moment om lekker te werken – en niet alleen omdat mijn man dan bij de kinderen kan zijn. Juist omdat je even weg bent van de dagelijkse sleur, meestal in een prachtig landschap en lekker dicht bij de natuur, komen de nieuwe ideeën op. Ik heb deze vakantie zelfs een heel nieuw boek geschreven, dat net is verschenen! (Klik hier voor meer informatie: http://www.lichtleven.com)

Maar nog afgezien van de inspiratie en nieuwe ideeën: ik wil gewoon weten hoe het met mijn omzet staat! Om de zoveel dagen controleer ik de bestellingen en mijn cijfers – het geeft een lekker gevoel om te weten dat je bedrijf door draait, ook al ben je weg.

Juup (2) en ik liggen in bed. Stiekem probeer ik mijn arm weg te trekken. Naast me wordt onrustig aan een duimpje gezogen, waarop ik besluit nog even te blijven liggen. Een beentje ligt over mijn buik gedrapeerd, een handje knoedelt in mijn haar. Ik adem diep in, om het wezentje naast mij in een nog diepere slaap te leiden.

En dan kijk ik naar haar, voorzichtigjes, haar ogen sereen gesloten, het duimpje dat bijna uit het mondje valt... er is voor een moeder bijna niets heerlijkers dan kijken naar haar slapende kind. Gek eigenlijk, je bent net een eeuwigheid bezig geweest om haar in slaap te krijgen - zodat je zelf weer verder kunt - maar als ze eenmaal slaapt wil je haar nog langer vasthouden en kun je je ogen niet van haar afhouden.

Zelf ben ik ook even weggedut daarnet, de luxe van vakantie wanneer papa zich bezighoudt met de andere spruiten, maar nu wil ik opstaan om nog wat werk te doen. De grote acrobaten-act gaat beginnen: ik wring me onder haar vandaan en balanceer tussen vrees en hoop wanneer ze een nieuwe positie moet vinden om te slapen, maar... het lukt! Mijn hart maakt een sprongetje wanneer ik naast het bed sta en mijn meisje vol overgave verder slaapt: hoera, even tijd voor mezelf!

"Moeders en huisvrouwen zijn de enige werkers die nooit vakantie hebben. Ze zijn de grote vakantieloze klasse." Dit citaat van Anne Morrow Lindbergh lees ik in het boek Nieuwetijds moederen (zie elders voor de recensie). Nee, ik heb inderdaad nooit vakantie: ik werk, ik zorg, ik moeder, ik was, ik ruim op... Maar volgens mijn eigen definitie heb ik altijd vakantie: ik doe werk dat ik geweldig leuk vind, ik geniet er ontzettend van bij m'n kinderen te zijn, en ik kan mijn eigen dagen indelen.

Mijn leven is niet opgedeeld in kleine partjes: werk-privé-gezin-sociaal. Mijn leven is juist zo leuk doordat alles door elkaar loopt.

Ineens hoor ik gestommel. Als ik omkijk zie ik een klein duimelotje, de oogjes nog half toe, op mij af waggelen. Ze kruipt stilletjes bij mij op schoot en zo zitten we nog even in de zon, uit te kijken over de bergen.

Bij ons was de stand ook 2-1

Oranjekoorts voor thuiswerkers!

Kon ik maar gewoon nuchter blijven...

Maar nee, de EK-koorts heeft ook mij te pakken. Hoe kan ik nou werken als Oranje van die bloedstollende wedstrijden speelt, waarvan eentje nota bene pas na half twaalf beëindigd werd!

Bij Nederland-Letland was het me nog gelukt. Voordat de wedstrijd begon had ik alle benodigdheden al naast mij op de bank geïnstalleerd: laptop, gekleurde stiften en papier (voor het ontwerp van een logo waar ik mee bezig ben) en een stapel enveloppen, boeken, facturen en adresstickers om te verzenden.

Terwijl we met z’n allen op de bank zaten en het ene kind na het andere in slaap sukkelde kon moeders lustig werken. Zelfs het ontwerp van het logo kwam in een vergevorderd stadium. “Gelukkig,” dacht ik, “deze uren kan ik tenminste op mijn werkurenstaat voor de Belastingdienst boeken!”

En zo ging het ook met de kwartfinales van de andere teams. Terwijl Griekenland van Frankrijk won bedacht ik een EK-promotie en paste mijn website aan. Engeland-Portugal heb ik niet tot het einde uitgezeten, want het leek me verstandig wat slaap in te halen.

Maar tijdens de kwartfinale tegen Zweden – terwijl de wedstrijd niet eens zo leuk was – kon ik niet meer: de koorts had mij volledig te pakken. Tijdens de wedstrijd was ik stiekem toch een beetje in tweestrijd: natuurlijk wilde ik dat Oranje zou winnen, maar alsjeblieft, als ze winnen sta ik straks weer een hele avond stijf van de stress, mis ik weer een avond werk en ben ik de dag(en) erna moeier vanwege slaapgebrek.

En waarom moest ie nou zo lang duren, die wedstrijd?! Waarna ik uiteraard het commentaar van de diverse deskundigen en spelers ook nog wilde zien – al was het alleen maar om de spanning weer een beetje uit mijn lijf te krijgen.

Tja, en probeer dan de volgende morgen maar eens vroeg op te staan, omdat je een werkochtend gepland had... Die voetballers hebben mijn hele weekendschema in de war geschopt!

Maar natuurlijk ben ik woensdagavond in ons oranje-versierd huis met thee en oranje-tompoucen weer van de partij: vanwege vaderlandsliefde, maar ook vanwege het heerlijk gezellige familie-moment. Dat werk, dat moet maar even wachten.

Een Wahm maakt zelfs tijdens het EK declarabele uren...

Thuiswerkbelgen ;-)

De dames (en heren) van de Vrouwenbeweging hebben er vaak de mond van vol: hoe goed is de kinderopvang in België wel niet geregeld. Kinderen worden de gehele dag opgevangen, ontvangen een warme maaltijd, er is plek genoeg en het is betaalbaar...

Nog afgezien van het feit of dit altijd en overal in België waar is, zien we nu - in ieder geval in Vlaanderen - een tegenbeweging optreden. Met aan het hoofd Vlaams minister van Economie, Buitenlands Beleid en E-government Patricia Ceysens. Zij schreef het intelligente boek "E-mama. E-werken, kids koesteren", waarin ze zich ondermeer hard maakt voor het uitbesteden van diensten (huishoudelijk werk, strijken, e.d.) in plaats van kinderen. Neem eens een kijkje op haar website http://www.e-mama.be of op http://www.ministerpatriciaceysens.be.

Deze energie minister is - voor zover bij mij bekend - de eerste minister wereldwijd die een lange periode vanuit huis werkte. En dan heb ik het niet alleen over e-mails lezen: zij beschrijft in haar boek uitvoerig hoe zij deelnam aan belangrijke vergaderingen met alleen een laptop en een webcam - en vaak met een baby aan de borst. Nu nog werkt zij gedeeltelijk vanuit huis.

Van haar website citeer ik: "Mobiliteit en de combinatie gezin en arbeid zijn twee belangrijke aandachtspunten voor de Vlaamse Regering. Maar het zijn niet het soort problemen die je met één pennentrek of decreetgevend werk oplost. En dus gaan de ministers op zoek naar allerhande teasers om deze actuele knelpunten van het moderne leven op te lossen. Je kan je nummerplaat inruilen voor een abonnement op De Lijn. En van de nieuwe man wordt gehoopt dat hij buitenhuiswerkende vrouwen van hun huishoudelijke taken bevrijdt. Leuk gevonden maar niet altijd doeltreffend. Vandaar mijn voorstel als Vlaams Minister van E-government om e-werken te ontwikkelen als structurele oplossing om een aantal hedendaagse uitdagingen aan te gaan."

Ceyssens heeft dan ook tal van initiatieven ontplooid - zowel in wetgeving als in publicitaire evenementen - om e-werken te stimuleren. Ik was vereerd toen ik door deze minister gevraagd werd plaats te nemen in de jury voor de eerste verkiezing van E-mama en E-papa van het jaar. Dat is nog eens een originele manier om e-werken bij zowel mama's en papa's als bedrijven onder de aandacht te brengen. En het geeft de - broodnodige - erkenning aan de mama's en papa's die dagelijks worstelen om de combinatie werk-gezin-huishouden in te vullen door geheel of gedeeltelijk thuis te werken.

Ja, het is waar. De Belgen zijn verder dan wij Nederlanders op het gebied van kinderopvang, én ze zijn verder dan wij op het gebied van stimulering van thuiswerken.

Welke Nederlandse politicus zal dit stokje oppakken?

Wat hoor ik nou?

Uitdagingen voor thuiswerkers

"Maar hoe doe je dat dan met dingen waar je tegenop ziet?" vroeg een journaliste mij laatst. "Want als je thuiswerkt moet je alles zelf doen."

Dat klopt. En er zijn ook zeker dingen waar ik tegenop zie. Het is eigenlijk net als met peuters: hartstikke leuk, maar die poepbroeken... En zo heeft alles altijd een leuke en een minder leuke kant in zich. Ik moest even over mijn antwoord nadenken.

Nu ga ik dinsdag naar een evenement waarvan ik weet dat een groot deel van mijn doelgroep er ook is. Het zou echt een gemiste kans zijn, om mijn producten niet onder de aandacht van de bezoekers te brengen. Daarom had ik bedacht dat ik een leaflet ging maken, dat ik bij de ingang kon uitdelen.

De hele week al was ik aan het dralen, en nog steeds had ik die leaflet niet ontworpen. Vandaag, zondag, was mijn laatste kans, want morgen moet het bij de copyshop zijn om op tijd klaar te zijn. Dus daar zat ik, achter mijn computer... en er kwam niets.

O ja, er kwam wel iets: een klomp in mijn maag. Het vooruitzicht om dinsdag bij de ingang die folders te moeten uitdelen, deed me gruwelen. Ik vond het gewoon echt niet leuk om al die mensen ongevraagd een folder van mijn bedrijf uit te delen. Ik zag er als een berg tegenop.

Nu had ik de keuze: ik doe het toch maar niet, want ik vind het niet leuk, of ik doe het wel, want zo'n kans krijg ik voorlopig niet meer. Maar als ik het deed, moest ik wel eerst mijn blokkades overwinnen.

Waarom vond ik het zo vreselijk? Ik ging eens met mezelf op de grond zitten, naast m'n bureau. Ik visualiseerde dat ik daar bij de ingang stond en die foldertjes uitdeelde. Direct voelde ik een gevoel van onbehagen in mij opkomen. Ik liet het gevoel toe en nam als het ware een stap afstand om te kijken wat het gevoel veroorzaakte.

En daar zag ik het: wie ben ik om mijn product onder de neuzen van die mensen te duwen, wie zit er op mijn product te wachten? Met andere woorden: onzekerheid.

Ik liet het gevoel los en begon over die onzekerheid na te denken. Ik heb die producten gemaakt zodat andere mensen er profijt van zouden hebben. Er zijn die avond vást mensen die heel erg blij zullen zijn dat mijn producten bestaan. Dus wie ben ik eigenlijk, dat ik mensen die graag mijn producten zouden willen hebben, dit recht ontzeg?

Het was een hele opluchting er zo over te denken. Maar toen ik weer visualiseerde dat ik foldertjes stond uit te delen, was het nare gevoel nog niet weg.

Weer nam ik afstand en keek wat het gevoel veroorzaakte. Ik zag dat ik me schaamde geld te vragen voor mijn producten. Verdorie, ik had er in mijn boek een heel hoofdstuk aan gewijd ("Je verdient wat je waard bent") en nu had ik het zelf ook: het liefste zou ik m'n producten gewoon gratis weggeven. Met andere woorden: een minderwaardigheidsgevoel.

Ik bedacht met hoeveel liefde, toewijding en inspiratie ik aan de producten had gewerkt. Hoeveel tijd, energie en geld ik er in had gestoken. Hoe zeker ik was dat het goede producten zijn, dat ze mensen van nut zijn.

Nogmaals visualiseerde in mezelf bij de ingang terwijl ik de leaflets uitdeelde. Een gevoel van trots kwam in me op: ik mag de mensen informeren over deze mooie producten!

Ik deed mijn ogen open en toen wist ik precies hoe de leaflet er uit moest komen te zien. Met twee tellen zat ik achter mijn computer en binnen no time had ik een perfecte folder, mét speciale actie, in elkaar gedraaid. Dinsdag sta ik daar, met mijn foldertjes, en ik zal ze met plezier uitdelen. Wat een overwinning!

Het was precies zoals ik de journaliste geantwoord had: "Iets waar ik tegenop zie, zie ik als een uitdaging. Je kunt er voor kiezen om het dan maar niet te doen, maar je kunt er ook voor kiezen het te zien als een mogelijkheid tot persoonlijke groei. Als je die uitdaging aangaat, moet je eerst onderzoeken wat het exact is waardoor je er tegenop ziet en dat dan vervolgens aanpakken. Je zult zien dat je dan niet alleen bevrijd bent, maar zelfs met plezier dat aanpakt waar je eerst tegenop zag."

De kinderen van een Wahm herken je meteen

Hoogseizoen voor de thuiswerkmama

Terwijl het grootste gedeelte van Nederland geniet van alle extra vrije dagen die het voorjaar biedt (Pasen, Koninginnedag, Hemelvaart, Pinksteren) beleven de meeste wahms hun hoogseizoen: manlief heeft vrij, en dus kan er extra gewerkt worden!

Voor mij geldt dat ook zeker. Heerlijk, zomaar een volle werkdag erbij! Mijn partner had op Goede Vrijdag al vrij, dus ik kon de vrijdag en de zaterdag ongestoord doorwerken – en daarna hadden we nog 2 dagen 'weekend' over! (Iets wat we normaal nooit hebben, omdat ik altijd de zaterdag werk.)

Toch is het jammer om al die extra dagen volledig te ver-werken. We hebben tenslotte al zulke korte weekends samen, nu we dan de kans hebben om meer tijd met ons hele gezin door te brengen, moeten we die ook nemen.

Daarom sta ik bijvoorbeeld op Koninginnedag al om half 6 op, zodat tegen de tijd dat mijn man en kinderen wakker en aangekleed zijn, ik er al een halve werkdag op heb zitten. De rest van de dag is dan voor het gezin.

Nog afgezien van al die extra vrij dagen van mijn man, is het voorjaar voor mij sowieso de periode van mijn hoogste productie. De dagen zijn langer en op de één of andere manier betekent dat ook dat ik minder slaap nodig heb en me energieker voel. Met de knoppen en bloesems die overal in de natuur verschijnen, lijkt het ook alsof er bij mij nieuwe inspiratie ontwaakt.

De wahmsite heeft een volledige nieuwe look en gedeeltelijk nieuwe inhoud gekregen, er is weer een nieuwe Bericht van een Mammie uit, ik stuur regelmatig een persbericht uit, mijn bedrijf krijgt een andere huisstijl (logo, briefpapier en visitekaartje) en ik ben met twee leuke projecten bezig... Maar daarover later meer.

Ik zou zeggen: werk ze!

Wahmkinderen leren al vroeg moeilijke woorden

De daad bij het woord

Of: hoe je jezelf vreselijk voor de gek kunt houden.

Ik dacht dat ik het fantastisch voor elkaar had. Een uitdagende baan die ik grotendeels vanuit huis kon doen. Daarnaast nog een eigen bedrijf en een uit de hand gelopen hobby (deze site). En een derde kindje, gezond en wel. Maar wat had ik het mis!

Toen ik mijn boek twee jaar geleden schreef en daarin een groot stuk inruimde voor het bepalen van werk dat bij je past, was ik zo zelfgenoegzaam om te denken dat ik dat allemaal wel wist. Kun je nagaan: ik ontwikkelde een oefening om er achter te komen wat je passie is. Hoewel ik die oefening door meerdere mensen heb laten testen, had ik die nooit zelf gedaan - ongelooflijk maar waar! Dat komt gewoon omdat ik toen dacht dat mijn werk mijn passie was. Ik vond het ook leuk en ik wilde het ook, dus het was zeker niet zo dat ik ongelukkig was. Bovendien had ik in mijn werk eindelijk bereikt waar ik altijd van gedroomd had, ik had mijn ambitie ingevuld. Dat is juist het rare aan het verhaal: ik hield mezelf onbewust voor de gek. Want ambitie is niet gelijk aan passie. En het kan dus blijkbaar zo zijn dat je je eigen passie niet kent - zelfs als je er een boek over geschreven hebt!

Toen het muntje eindelijk viel was het echt een ‘ahaaaa’-belevenis. Ik voelde het ook in mijn hart: dit is waar alles in mijn leven naar toe geleid heeft.

Mijn realisatie viel samen met een reorganisatie bij het bedrijf en in overleg besloten we mij weg te saneren. Het was een moeilijke stap, afscheid nemen van een bedrijf waar je vele jaren met zoveel plezier en zo intens hebt gewerkt en waar toch ook een stukje van mijn hart ligt.

Toch is deze stap de èchte weg van mijn hart en dat doet alle twijfel en onzekerheid wegsmelten. Ja, mijn inkomen is gedecimeerd. Maar de rust en het onmetelijke plezier dat er voor teruggekomen is, daar kan werkelijk geen enkel riant salaris tegenop. En ik weet zeker, nu ik volledige aandacht voor mijn eigen bedrijf heb, dat ik het ook kan laten floreren en dat ik er meer uit kan halen dan tot nu toe het geval was.

Je zou kunnen zeggen dat ik nu eindelijk de daad bij het woord heb gevoegd, eindelijk het voorbeeld geef waarover ik schrijf in mijn boek: neem de stap van je hart!

Hiervoor, als iemand mij vroeg was ik deed, was mijn antwoord altijd: directeur van een installatiebedrijf. Dat was het teken voor een ander onderwerp in de conversatie. Maar toen, na deze stap, een nieuwe kennis mij vroeg wat ik deed antwoordde ik met heel mijn hart: “Ik ben uitgever.” Ze zei dat ze een twinkeling in mijn ogen zag toen ik dat uitsprak.

Thuiswerkmama blues: overal is een tijd voor

Terwijl ik dit stukje schrijf ligt er rechts van mij een hele, hele, hele grote stapel. Aan alle kanten steken er spullen uit: een gerafeld blocnote, een boek, papieren, bonnetjes. Ergens midden in de stapel staat een kartonnen doosjs waar die bonnetjes eigenlijk in horen. Folders, kindertekeningen, krantenknipsels, rekeningen, ongeopende enveloppen, gele notitieblaadjes, faxen, foto's, tijdschriften, cd's, zelfs een fotolijstje... Ik durf er niet eens meer aan te komen, aan die stapel, want iedere poging om er iets uit te pakken zou resulteren in het in elkaar zakken van dit kunstige bouwwerk.

En zolang ik nog geen tijd/zin/behoefte heb om me door die stapel heen te werken, is er maar één ding dat ik kan doen: voorkomen dat er links van mij ook zo'n stapel ontstaat. Met andere woorden: alles wat nu links van mij ligt bovenop de stapel rechts kwakken. Althans, met enig beleid zodat de boel niet alsnog in elkaar dondert.

"Je spreekt jezelf wel tegen hoor" sprak een lezeres van mijn boek uitdagend.

Daar moest ik natuurlijk even over nadenken.

"Hier zeg je dat je altijd moet zorgen dat je huis en je werkplek helemaal netjes en opgeruimd moeten zijn. Terwijl je dáár zegt dat je soms gewoon de boel de boel moet laten."

Tja, ik kan me indenken dat dit voor sommige mensen een tegenstelling lijkt. Maar dat is het niet.

Een opgeruimd huis geeft je ten eerste het gevoel dat je ruimte om je heen hebt, waardoor je je makkelijker kunt concentreren op de dingen die je moet doen. Ten tweede voel je niet die druk op je schouders: "Ik moet de was nog doen. Ik moet nog stofzuigen. Ik moet nog zus, ik moet nog zo."

En bovendien, als je dagelijkse regelmaat hebt in je huishouden merk je dat je minder werk hebt dan wanneer je het laat oplopen.

Ik denk dat alle moeders wel weten dat kinderen veel lekkerder spelen als hun speelgoed opgeruimd en gesorteerd is. De lego's bij de lego's, poppen en poppekleertjes bij elkaar, auto's en toebehoren in één bak. En niet drie grote kisten waar treinstellen, barbie-schoentjes, kralen, meccanoschroeven en puzzelstukjes om aandacht moeten vechten.

En zo werkt het ook als je thuis werkt: als in je hoofd tien dingen-die-nog-moeten vechten om je aandacht is het moeilijker je te concentreren op het werk dat je moet doen.

Maar ja, je hebt van die dagen waarop het net lijkt alsof er een bom is ontploft in je huis en je allang blij bent dat je geen been hebt gebroken over rondslingerende knikkers. Je voornemen om vóór het eten samen met de kinderen op te ruimen is in het water gevallen vanwege een huilende baby of andere onverwachte beslommeringen en als je de kinderen dan eindelijk zonder zeuren in bed hebt wil je gewoon het liefst zo snel mogelijk die rommel kwijt. En wat is er dan makkelijker dan alles in één bak kwakken? (Of ben ik de enige moeder die dit doet en moet ik me nu zwaar gaan schamen?!)

Sterker, ik heb van die dagen waarop ik een deadline moet halen en ik een weloverwogen beslissing maak: wat is belangrijker vandaag, het huishouden of mijn werk? De dingen die ècht gedaan moeten worden doe ik dan zo snel mogelijk: een was erin, het aanrecht schoon, restjes in de koelkast. Maar dan vetrek ik naar zolder om aan het werk te gaan. Dat zijn de dagen waarop ik de boel de boel laat.

Dan moet ik echter één ding wel doen en dat is vertrouwen hebben. Hoe moeilijk het ook is, al die dingetjes die er nog moeten gebeuren moet je naast je neerleggen. En dat kun je alleen als je het vertrouwen hebt dat er overal een juiste tijd voor is.

Omdat ik het de laatste maanden ontzettend druk heb gehad was ik al tijden niet meer toegekomen aan het uitzoeken en opruimen van het speelgoed van de kinderen. De bakken met speelgoed waren vervuild met papiersnippers, spinnen en rotzooi van diverse komaf. Ik begon steeds meer tegen de klus op te zien. Maar ik liet het zo, omdat ik simpelweg de tijd en de puf er niet voor had.

"Er komt een tijd voor" hield ik mezelf voor.

En dit weekend was het zover. Zakelijk gezien was de werkdruk van de ketel en ik had ineens de energie, sterker nog, de behoefte om te gaan ruimen. Het ging heerlijk soepel, omdat ik gewacht had tot de tijd er rijp voor was. Ik weet zeker dat als ik het eerder, met tegenzin had gedaan, de klus veel moeizamer was verlopen.

En toch, en toch... de kinderen spelen al een paar dagen heerlijk rustig na hun hernieuwde kennismaking met het speelgoed. Als ik dit eerder had gedaan, had ik ook weer meer tijd en rust gehad om te werken...

Dus misschien spreek ik mezelf inderdaad wel tegen, misschien moet je nooit de boel de boel laten omdat je dan ooit een keer ergens vastloopt.

Ik kijk even naar de stapel naast me en ik besluit: overal is een tijd voor. En nu is het tijd om die stapel aan te pakken.

Kans

Het leven biedt soms van die momenten waarvan je weet dat je ze nooit zult vergeten. Vanochtend werd ik wakker door licht gepruttel naast me: Juup wilde drinken. Een intiem moment, heerlijk met z'n tweetjes in bed (Jan Paul was al naar de zaak), voordat de drukte van een hectisch gezin zich doet gelden. Terwijl mijn meisje bij me dronk hoorde ik in de kamer naast ons zacht gestommel: Rhuben sloop z'n bed uit (aangezien hij en Saffier op dezelfde kamer slapen heeft hij de instructie meegekregen dat hij alleen uit z'n bed mag komen als hij dat muisstil kan doen!). Ja hoor, daar stond hij al naast m'n bed - een half uur te vroeg, nog even wegdommelen met Juup zat er niet meer in. Hij kroop aan de andere kant tegen Juup aan die nu lekker tussen mama en grote broer inlag. En wat voor een grote broer: lief is ie! Heel teder kan hij z'n babyzusje aaien en kusjes geven, terwijl hij zachtjes fluistert: "Jupi, lieve Jupi". Ook nu weer werd ik vertederd door de genegenheid die mijn vierjarige, grote kleine manneke voor zijn zusje heeft. Net toen Juup klaar was met drinken, was Saffier aan het wakker worden. Ik spoedde mij naar haar kamertje en nam haar weer mee naar mijn bed, alwaar ze lekker op mij ging liggen om eens op haar gemak wakker te worden.

En daar lagen ze dan, op me en naast me, genietend van dit magische moment tussen slapen en waken in, mijn drie kindjes. Drie! Ik voelde me werkelijk de allerrijkste vrouw op aarde.

Die eerste maanden na de bevalling leef je in een roes, of je nu je eerste kindje krijgt of je tiende. Als alles goed gaat is die roes een roze wolk, als er problemen zijn misschien niet maar de roes blijft. Ieder babytje blijft verwondering oproepen en verandert je gezin zo totaal dat je even de tijd nodig hebt om je balans te hervinden en een nieuw evenwicht te zoeken. Om over de hormonale veranderingen in je lijf - het ontzwangeren - maar niet te spreken. Juist daarom ervaar je die geluksmomenten wellicht intenser en emotioneler dan normaal.

Maar dan voel je dat de sluier die als het ware om je heen hing weer langzaam opgetrokken wordt en dat je weer meer deel gaat èn wilt uitmaken van het leven in de buitenwereld. Dat er naast het geluksgevoel de rijkste vrouw op aarde te zijn, ook nog een praktische kant is: van de week realiseerde ik me voor het eerst dat ik nu iedere week 60 nageltjes moet knippen!

En terwijl je haar bij bosjes uitvalt (ja, dat is normaal, 3-4 maanden na de bevalling begint je tijdens de zwangerschap vol en prachtig geworden haardos uit te vallen) maak je de lichamelijke balans op van drie zwangerschappen: striaeplekken op buik en borsten, een blubberbuik, algehele vermoeidheid en een onduidelijke pijn in het heupgebied die maar niet over wil gaan. Maar het is gelukkig niet alleen kommer en kwel. Ik moet namelijk toegeven dat ik me nog nooit zo goed heb gevoeld over mijn lijf. Vroeger vond ik mezelf altijd te dik, nu denk ik trots: Hé, dit lijf heeft wel mooi drie kinderen gedragen, gebaard èn gevoed! Ik ben allang blij dat 'niet gebaard, tocheen taart' (een favoriete uitspraak van mijn oom Cees) niet meer op mij van toepassing is ;))

Maar als ik denk aan het feit dat wij iedere week minimaal 56 luiers te verschonen hebben, waarvan een substantieel deel valt onder de categorie poepluier, en iedere week minimaal 70 keer tijdens het eten zeggen "Kom terug aan tafel!", en iedere week zeven nieuwe verhaaltjes verzonnen moeten worden bij de bedrand terwijl je zelf omtolt van de slaap en je kinderen klaarwakker zijn en klaarwakker blijven... en aan al die andere dingen die het ouderschap gewoon zwaar maken maar waar je van te voren nooit voor gewaarschuwd wordt... dan verzucht ik wel eens: hoe heb ik ooit in mijn hoofd gehaald dat ik het kan, moeder zijn van drie kinderen.

Ik vraag me soms wel eens af hoe moeders dat in vroeger tijden in hemelsnaam deden, zonder water uit de kraan, zonder televisie als hulp-oppas, zonder wegwerpluiers, nee erger, zonder wasmachine. En die laatste gedachte alleen al zet me weer even met beide benen op de grond. Want wees nou eerlijk: wij hebben alle gemakken van de moderne techniek plus een geëmancipeerde samenleving waarin ruimte is om onszelf te ontplooien en financiële onafhankelijkheid te bereiken. Kinderen opvoeden zal altijd zwaar blijven, dat is waar, maar wij hebben wèl de vrijheid en de mogelijkheid om naast de kinderen iets voor onszelf op te bouwen. En wie zijn wij om die kans niet te pakken - doe je het niet voor jezelf, doe het dan voor al die generaties vrouwen vóór ons die die kans niet hadden.

Wil je meer weten over thuiswerken en je eigen bedrijf beginnen vanuit huis?

Surf dan nu naar de website voor succesvol thuiswerken:

www.wahm.nl

Stiekem

(geschreven voor de site www.huismannen.nl)

En daar lag hij dan. Op de bank, onder een deken, een kop thee evenals een groot pak tissues binnen handbereik. Mijn stiekeme wens was uitgekomen!

Oh sorry, laat ik mezelf eerst even voorstellen: ik ben Edith Hagenaar en ik ben thuiswerkmama.

Samen met mijn man heb ik drie kinderen in de leeftijd van 1 tot en met 5. Ik ben in principe iedere dag thuis met de kinderen èn ik run mijn eigen bedrijf vanuit huis.

Jullie, als huisvaders, hoef ik niets te zeggen: jullie weten waarschijnlijk uit eigen ervaring al dat ik een druk, superdruk bestaan heb. Maar mijn man, die full-time buitenshuis werkt, had dat nog nooit zo meegemaakt.

En daar lag hij dus, ziek op de bank, en hij keek naar mij: nadat ik de hele bups had aangekleed, van ontbijt had voorzien, en drie kinderen in de jas had gezet vertrok ik naar school. Weer thuis twee kinderen uit de jassen, ontbijtboel opruimen en de was doen terwijl de twee jongsten aan de keukentafel aan het kleien zijn. Daarna de kleitroep opruimen, appeltjes schillen en een boekje voorlezen. De jongste naar bed, de middelste met speelgoed neergezet. Dan de computer opstarten: emails checken, administratie bijwerken, bestellingen verwerken en klaarmaken en nog even gewerkt aan een nieuwe tekst. Lunchen met de twee jongsten, dan de oudste ophalen (hij luncht op school en is om tien voor 1 klaar). Een vriendje komt mee, samen een wandeling maken en de bestellingen op de post doen, tussendoor een wasje doen, thee met wat lekkers, even de email checken, eten koken, eten, afruimen en keuken opruimen, kinderen in bad, afdrogen-aankleden-tandenpoetsen, tuttelen, verhaaltjes voorlezen, zingen, oja nog drinken halen en oh nog eentje plassen... Dan naar beneden de was doen en met een kop thee naar m'n kantoortje: eindelijk tijd om lekker te werken. Om half twaalf rol ik naast mijn echtgenoot in bed. (hoe vaak ik er 's nachts nog uit moest heb ik niet bijgehouden!)

Oh, en had ik al gezegd dat ik tussendoor ook nog mijn zieke mannetje heb vertroeteld?

Mijn stiekeme wens was uitgekomen: eindelijk had mijn man gezien wat ik allemaal doe op een dag - dat mijn dag niet alleen maar bestaat uit tuttelen en met de kinderen op de bank zitten en een beetje internetten en de krant lezen!

Mijn man is een fantastische vader, een geweldige kok en stofzuigen kan hij ook. De kinderen en ik zouden het heerlijk vinden als hij net als ik ook vanuit huis zou kunnen werken. Maar in ons gezin is dat voorlopig nog niet de realiteit.

Jullie, huismannen, hebben - al dan niet gedwongen door omstandigheden - wel gekozen om thuis te zijn. Jullie hebben het best zwaar met de kinderen en al het huishoudelijk werk (en sommigen van jullie werken ook nog vanuit huis) maar jullie kunnen wel iedere dag genieten van jullie kinderen, alles meemaken, je kinderen echt leren kennen, er voor ze zijn. Volgens mij zijn veel mannen stiekem jaloers op jullie.