De geheime droom van thuiswerkmoeders
Het leuke is dat ik als beheerder van deze website veel mailtjes krijg van thuiswerkmoeders en -vaders. Vooral de moeders hebben bijna allemaal een geheime wens: dat hun bedrijf zo groot wordt, dat hun man zijn baan kan opzeggen en bij haar in het bedrijf komt. Een goed voorbeeld hiervan was Sonja Bakker, wiens succes er toe leidde dat haar man inderdaad zijn baan opzegde en samen met haar het Sonja Bakker imperium ging leiden (jammergenoeg eindigden zij deze zomer in scheiding, en daaruit blijkt misschien dat het toch niet zo'n handige move is om samen een bedrijf te hebben...).
Ook van mij was dit jarenlang mijn droom. Inmiddels is deze droom uitgekomen: mijn man zit op het moment dat ik dit schrijf achter mij te werken, hij is in mijn bedrijf gekomen. Het is nu half zeven 's ochtends, en zodadelijk worden de kinderen wakker en gaan we samen ontbijten. Ons leven is zoveel leuker geworden nu hij ook thuis werkt! Hij krijgt zoveel meer van de kinderen mee, geniet ook echt van ze, en kan zich niet voorstellen dat hij ooit weer een baan buitenshuis zou nemen. De kinderen vinden het heerlijk dat hun vader veel meer in hun leven aanwezig is, leuke dingen met ze doet, en kan komen kijken naar voorstellingen en dat soort dingen. En ik? Ik vind het heerlijk om nu eindelijk met de man met wie ik mijn leven wilde delen, ook echt mijn leven eerlijk te delen: als een team werken we samen aan ons gezin, aan ons bedrijf en aan ons huishouden. En ik kan, terwijl ik aan het werk ben, achterover leunen en een heerlijke kus gaan halen. What more does a girl want?!
Ook van mij was dit jarenlang mijn droom. Inmiddels is deze droom uitgekomen: mijn man zit op het moment dat ik dit schrijf achter mij te werken, hij is in mijn bedrijf gekomen. Het is nu half zeven 's ochtends, en zodadelijk worden de kinderen wakker en gaan we samen ontbijten. Ons leven is zoveel leuker geworden nu hij ook thuis werkt! Hij krijgt zoveel meer van de kinderen mee, geniet ook echt van ze, en kan zich niet voorstellen dat hij ooit weer een baan buitenshuis zou nemen. De kinderen vinden het heerlijk dat hun vader veel meer in hun leven aanwezig is, leuke dingen met ze doet, en kan komen kijken naar voorstellingen en dat soort dingen. En ik? Ik vind het heerlijk om nu eindelijk met de man met wie ik mijn leven wilde delen, ook echt mijn leven eerlijk te delen: als een team werken we samen aan ons gezin, aan ons bedrijf en aan ons huishouden. En ik kan, terwijl ik aan het werk ben, achterover leunen en een heerlijke kus gaan halen. What more does a girl want?!
Wat is het doel van jouw leven?
Ben jij ook op zoek naar meer richting en inhoud in je leven? Ik ontdekte deze inspirerende film die je werkelijk 2 uur lang op het puntje van je stoel houdt:
(ik krijg de video helaas niet passend, dus surf naar de site om het filmpje goed te kunnen zien.
www.watishetdoelvanjouwleven.nl
Als je op de site bent, klik dan ook op "muziekvideos" als je daar bent want er staat een superleuk nummer op!
(ik krijg de video helaas niet passend, dus surf naar de site om het filmpje goed te kunnen zien.
www.watishetdoelvanjouwleven.nlAls je op de site bent, klik dan ook op "muziekvideos" als je daar bent want er staat een superleuk nummer op!
Privé-gegevens beschermen
Als je een eigen bedrijf runt vanuit huis, zijn je privé-gegevens makkelijk te vinden. Als je dat wilt voorkomen, kun je de volgende maatregelen nemen:
- huur een postbus en gebruik dit als correspondentie-adres
- gebruik het adres van je accountant voor inschrijvingen zoals de Kamer van Koophandel en de registratie van je website, of huur voor 1 dag in de week een kamer in een bedrijfsverzamelgebouw en gebruik dat als adres
- neem geen vast telefoonnummer, maar een 06 (en gebruik bovenstaand adres bij het afsluiten van je abonnement)
- huur een postbus en gebruik dit als correspondentie-adres
- gebruik het adres van je accountant voor inschrijvingen zoals de Kamer van Koophandel en de registratie van je website, of huur voor 1 dag in de week een kamer in een bedrijfsverzamelgebouw en gebruik dat als adres
- neem geen vast telefoonnummer, maar een 06 (en gebruik bovenstaand adres bij het afsluiten van je abonnement)
Veiligheidsprotocol voor thuiswerkers
Als je een baan hebt bij een bedrijf dat thuiswerken toestaat of zelfs actief promoot, heb je ongetwijfeld afspraken gemaakt met je baas over werktijden, bereikbaarheid en professionaliteit (bijvoorbeeld het wel of niet toestaan van kindergeluiden op de achtergrond).
In veel gevallen zal de thuiswerker echter moeten slepen met documenten, laptops en datadragers waarop mogelijk gevoelige informatie staat. Deze kunnen gestolen worden, een kleuter kan er limonade op morsen of de werknemer kan het vergeten zodat hij eenmaal op kantoor niets kan doen. Een onwenselijke situatie voor de werkgever, maar ook voor de werknemer wiens professionaliteit is aangetast.
Daarom raad ik altijd aan om een goed veiligheidsprotocol op te stellen. Duidelijk regels hoe om te gaan met materialen van de werkgever voorkomt een hoop ellende, en geeft de werkgever meer zekerheid bij het toestaan van thuiswerken.
Overigens is het ook voor zelfstandige ondernemers die thuiswerken een goed idee om een veilige plek te hebben voor documenten, contracten en electronische datadragers - ver weg van nieuwsgierige kinderhandjes maar ook waterschade of brandgevaar. Een brandkast is dan geen overbodige luxe.
Geschreven nav. dit artikel: Thuiswerkers zijn veel productiever
In veel gevallen zal de thuiswerker echter moeten slepen met documenten, laptops en datadragers waarop mogelijk gevoelige informatie staat. Deze kunnen gestolen worden, een kleuter kan er limonade op morsen of de werknemer kan het vergeten zodat hij eenmaal op kantoor niets kan doen. Een onwenselijke situatie voor de werkgever, maar ook voor de werknemer wiens professionaliteit is aangetast.
Daarom raad ik altijd aan om een goed veiligheidsprotocol op te stellen. Duidelijk regels hoe om te gaan met materialen van de werkgever voorkomt een hoop ellende, en geeft de werkgever meer zekerheid bij het toestaan van thuiswerken.Overigens is het ook voor zelfstandige ondernemers die thuiswerken een goed idee om een veilige plek te hebben voor documenten, contracten en electronische datadragers - ver weg van nieuwsgierige kinderhandjes maar ook waterschade of brandgevaar. Een brandkast is dan geen overbodige luxe.
Geschreven nav. dit artikel: Thuiswerkers zijn veel productiever
Thuiswerken? Vakantie!
Soms hink ik een beetje op het andere been: dan vraag ik me af waarom ik thuiswerk. Dan bedenk ik dat buitenshuis werkende moeders, die 's ochtends de huisdeur achter zich dicht trekken (even niet meer denken aan de was, afwas, en andere huishoudelijke opeenstapelingen), hun kinderen afzetten bij oppas, creche of opa en oma (even geen poepluiers, gejengel en aandachttrekkerij) en binnenkomen in een gezellig kantoor waar de technische dienst al je computerproblemen oplost, om vervolgens 's middags weer de deur achter zich dicht te trekken om je werk even helemaal achter je te kunnen laten.Maar deze week had ik vreselijk medelijden met al die buitenshuis werkende moeders. Want in dit fantastische vakantieweer stonden we elke middag op de schaats op de vijver vlak achter ons huis. Mijn zoon heeft al zomerse sproeten, en bij mij is het wintersportbruin (alleen gezicht, terwijl nek en borst wit blijven) al duidelijk zichtbaar.
Goed, mijn werk heeft er wat onder te lijden, maar we hoeven nu in elk geval niet meer op wintersport. Want omdat juist omdat ik thuiswerk, kon ik afgelopen week gewoon elke middag wintersportvakantie houden.
Maak het thuiskantoor weer aftrekbaar!
Staatssecretaris Jan Kees de Jager gaat zich – GELUKKIG! – buigen over een herintroductie van de aftrekbaarheid van het thuiskantoor.Het was toch ook te gek voor woorden. Aan de ene kant stimuleert de overheid thuiswerken, teneinde het fileprobleem (drastisch) terug te dringen. Een goede zaak, waar uiteindelijk iedereen van profiteert. Maar aan de andere kant werd de aftrekbaarheid van die thuiswerksituatie aan hele grote banden gelegd. (Lees hier alles over de strenge regeling die nu geldt!)
En dat laatste is voor veel thuiswerkende ondernemers een oneerlijke situatie. Kijk bijvoorbeeld naar ons geval: met een bedrijf dat een groeiend deel van ons huis opslokt (we hebben kantoor in de woonkamer, kantoor op zolder, opslag op zolder, opslag in garage, opslag in hal/eetkamer/overloop/kastenkamer), waardoor we aan leefbare ruimte inleveren, kunnen we noch onze huisvestingskosten, noch de kosten voor zaken als bureaustoelen en aanverwante artikelen aftrekken. Dat kan toch niet waar zijn?
Wil jij ook dat de aftrekbaarheid van het thuiskantoor versoepeld wordt?
Teken hier de petitie voor Staatsecretaris Jan Kees de Jager!
Het narcissenprincipe
Internet zit vol met zogenaamde public domain verhalen: de auteur is onbekend, en het verhaal circuleert van de ene mailbox na de andere totdat ie alleen nog maar belandt bij mensen die niet meer doorzenden en daarmee het einde van de keten zijn. Soms zie je jaren na de eerste e-mail zo’n verhaal weer opduiken: iemand die z’n mailbox aan het opschonen was, denk ik dan, het verhaal vond en besloot om het weer door te sturen.
Het verhaal van de man wiens vrouw is overleden, die, terwijl hij haar kleding aan het opruimen is, een duur lingeriesetje vindt met daarop het briefje ‘voor speciale gelegenheden’ ben ik de afgelopen tien jaar al in drie verschillende uitbarstingen tegengekomen (waarbij de laatste keer dat ie rondging ik ‘m van wel 5 verschillende mensen heb ontvangen). Ook de leefregels van de Dalai Lama zijn al meerdere malen in mijn mailbox verschenen.
Een verhaal dat ik tegenkwam in de begintijd van internet – we hebben het al over 1995, het is onvoorstelbaar dat er inmiddels een hele generatie kinderen is die een wereld zonder internet al niet meer kent – en op mij een blijvende indruk maakte, ben ik echter nooit meer tegengekomen. Het is het verhaal van het Narcissenprincipe.
Een moeder werd op een dag door haar dochter uitgenodigd om een tuin te bezoeken. Het was mistig en regenachtig en toen de moeder na een moeilijke rit eindelijk bij het huis van haar dochter aankwam, wilde ze niet meer weg om te tuin te bezoeken. Maar de dochter lokte haar met een smoesje in de auto en reed toch, over het mistige, gladde bergweggetje, naar de tuin. De moeder was behoorlijk sjagrijnig, ook toen ze bij de tuin aankwamen. Er stond een oud houten kerkje boven op een heuveltje, en met tegenzin beklom de vrouw het pad.
Maar toen ze eenmaal boven was en ze zicht had op de andere kant van de heuvel, vochten ontzag en vreugde om voorrang in haar hart: een golvende menigte van tienduizenden bloeiende narcissen straalde, ondanks het gebrek aan zonneschijn, op haar toe. Na een wandeling door de prachtige tuin kwam ze bij een huisje waar een briefje hing. Op dat brief stond simpelweg: ‘de antwoorden op je vragen: 50.000 bollen – één voor één – door één vrouw – twee handen, twee voeten en weinig hersens – begonnen in 1958.’
En voor de moeder, de schrijfster van de tekst, was haar leven vanaf dat moment nooit meer hetzelfde. De tuin was de letterlijke verbeelding van het feit dat alle grote, grootse zaken teruggebracht kunnen worden tot het doen van één klein dingetje per dag, stap voor stap. Dat een visie en het volhardend uitvoeren van die visie leiden tot de meest magnifieke resultaten. En dat je de tijd op die manier vóór, in plaats van tegen je kunt laten werken. In deze tijd van snelle resultaten een ware les.
Mij wordt vaak gevraagd hoe ik het voor elkaar krijg om zoveel te doen: moederen, een bedrijf runnen, boeken en columns schrijven, een radiostation opbouwen, een eigen radioprogramma presenteren... en een deel van mijn antwoord is: dankzij het Narcissenprincipe. Begin, begin met één stap, vandaag. Neem iedere dag een klein stapje. Kijk niet naar de 50.000 stappen die er nog te nemen zijn, hou alleen je visie voor ogen. Zo kan ook jij grootse dingen bereiken. Bol voor bol.
Het verhaal van de man wiens vrouw is overleden, die, terwijl hij haar kleding aan het opruimen is, een duur lingeriesetje vindt met daarop het briefje ‘voor speciale gelegenheden’ ben ik de afgelopen tien jaar al in drie verschillende uitbarstingen tegengekomen (waarbij de laatste keer dat ie rondging ik ‘m van wel 5 verschillende mensen heb ontvangen). Ook de leefregels van de Dalai Lama zijn al meerdere malen in mijn mailbox verschenen.Een verhaal dat ik tegenkwam in de begintijd van internet – we hebben het al over 1995, het is onvoorstelbaar dat er inmiddels een hele generatie kinderen is die een wereld zonder internet al niet meer kent – en op mij een blijvende indruk maakte, ben ik echter nooit meer tegengekomen. Het is het verhaal van het Narcissenprincipe.
Een moeder werd op een dag door haar dochter uitgenodigd om een tuin te bezoeken. Het was mistig en regenachtig en toen de moeder na een moeilijke rit eindelijk bij het huis van haar dochter aankwam, wilde ze niet meer weg om te tuin te bezoeken. Maar de dochter lokte haar met een smoesje in de auto en reed toch, over het mistige, gladde bergweggetje, naar de tuin. De moeder was behoorlijk sjagrijnig, ook toen ze bij de tuin aankwamen. Er stond een oud houten kerkje boven op een heuveltje, en met tegenzin beklom de vrouw het pad.
Maar toen ze eenmaal boven was en ze zicht had op de andere kant van de heuvel, vochten ontzag en vreugde om voorrang in haar hart: een golvende menigte van tienduizenden bloeiende narcissen straalde, ondanks het gebrek aan zonneschijn, op haar toe. Na een wandeling door de prachtige tuin kwam ze bij een huisje waar een briefje hing. Op dat brief stond simpelweg: ‘de antwoorden op je vragen: 50.000 bollen – één voor één – door één vrouw – twee handen, twee voeten en weinig hersens – begonnen in 1958.’En voor de moeder, de schrijfster van de tekst, was haar leven vanaf dat moment nooit meer hetzelfde. De tuin was de letterlijke verbeelding van het feit dat alle grote, grootse zaken teruggebracht kunnen worden tot het doen van één klein dingetje per dag, stap voor stap. Dat een visie en het volhardend uitvoeren van die visie leiden tot de meest magnifieke resultaten. En dat je de tijd op die manier vóór, in plaats van tegen je kunt laten werken. In deze tijd van snelle resultaten een ware les.
Mij wordt vaak gevraagd hoe ik het voor elkaar krijg om zoveel te doen: moederen, een bedrijf runnen, boeken en columns schrijven, een radiostation opbouwen, een eigen radioprogramma presenteren... en een deel van mijn antwoord is: dankzij het Narcissenprincipe. Begin, begin met één stap, vandaag. Neem iedere dag een klein stapje. Kijk niet naar de 50.000 stappen die er nog te nemen zijn, hou alleen je visie voor ogen. Zo kan ook jij grootse dingen bereiken. Bol voor bol.
Eindelijk weer zwangerschaps- uitkering voor zelfstandige ondernemers! Vrouwelijke zelfstandigen die vanaf 4 juni 2008 bevallen hebben recht op een verlofuitkering van maximaal 16 weken en ter hoogte van maximaal 100% van het wettelijk minimumloon. Meer info klik hier.
Over kookwekkers en excuusbrieven
Het alarmbelletje rinkelt: mijn uur zit er op. En ik ben streng voor mezelf, datgene wat ik in mijn handen heb mag ik nog opbergen, maar daarna stop ik onherroepelijk.Al jaren (ja echt járen) groeide de hoeveelheid rommel op mijn zolder/inpakruimte. Overal lagen spullen, stapels papier, computerbenodigdheden, to-do lijstjes, bakken met knipsels, bakken met ideeën... De afgelopen jaren had ik het echter steeds te druk met het opbouwen van mijn bedrijf, het gewone huishouden, moeder zijn (mijn favoriete job!) en gewoon leven, dat ik er wel aan toe kwam om mijn bureau op te ruimen, maar dan ook niet meer dan dat.
Oude to-do lijstjes, brieven waar ik nog steeds op moest reageren, ongelezen manuscripten, kranteartikelen, onafgemaakte verhalen, ik bewaarde ze allemaal voor als ik er ooit nog eens aan toe kwam. Maar omdat de stapel groeide en groeide, zag ik er vreselijk tegenop om te beginnen met opruimen: mezelf kennende zou ik daar zeker twee dagen mee bezig zijn. En wie heeft er nu zomaar 2 dagen over? Ik niet, en dus bleef het liggen en liggen...
Soms zijn er van die beslissingen in je leven, waarvan je wenste dat je ze eerder genomen had. Ik ben een paar jaar geleden naar een kledingadviseuse geweest, en haar adviezen hebben me geholpen om me veel beter te kleden en dus veel beter in mijn lijf te voelen. Had ik haar maar 10 jaar eerder ontmoet!
Zo ging het ook met Liesbeth van De-Oplossing.nu, een bureau dat zich specialiseert in Professioneel Organiseren. Haar had ik jaren geleden nodig gehad!
Het feit dat ze bij me thuis kwam alleen al was een zegen: nu moest ik wel een hele middag inruimen om mijn aandacht op mijn rommel (of liever: onaffe dingen) te richten. Maar ze kwam bovendien met een hele lading tips, doosjes, mandjes, en andere handige dingen en ideeën die mijn zakelijke leven vanaf nu veel georganiseerder maken.
Maar het advies dat voor mij het allerbeste was, is om de grote projecten – zoals zo'n zolder – niet in één keer aan te pakken. Je komt dan onherroepelijk achter met je lopende dingen (zowel bedrijf als huishouden) en dan loopt het daar ergens weer vast. Nee, de grote projecten pak je aan met je kookwekkertje: iedere dag één uur ruimen. En daarna dan ook echt stoppen.
Gister ging mijn kookwekkertje voor het laatst af, op zolder althans. Alle stapels zijn weggewerkt, vuilniszakken vol zijn naar beneden gedragen, alles netjes georganiseerd en opgeborgen. Nu rest mij de taak om een aantal excuusbrieven te sturen aan mensen die 5 of 6 jaar lang op een antwoord van mij hebben gewacht...
Thuiswerkmama's & Pensioen
Zet dit filmpje je aan het denken? Mij wel. Maar toch heb ik nog steeds mijn pensioen niet goed geregeld. Want mij overkomt dat toch zeker niet?!
Minder stress dankzij thuiswerken!
Thuiswerken vermindert stress en verhoogt de arbeidsvreugde. Dat concluderen onderzoekers van de Amerikaanse Pennsylvania State University op basis van een vergelijkend onderzoek van 46 studies over de effecten van thuiswerken.
Thuiswerken met behulp van computer, mobiele telefoon of andere elektronische apparatuur is zowel voordelig voor de werknemer als voor zijn baas. Het belangrijkste pluspunt is dat werknemers meer controle krijgen over hoe ze hun werk doen en indelen. Het zorgt hiermee niet alleen voor een stijging van de arbeidsvreugde, maar ook voor een betere balans tussen werk en privé. Gevolg is dat de werknemer ook minder stress ervaart.
Hoewel het aantal thuiswerkers blijft toenemen, blijken werkgevers en werknemers er ook huiverig tegenover te staan. Ze zijn vooral bang dat het een negatief effect heeft op de carrière en dat de relatie tussen medewerker en leidinggevende - letterlijk - afstandelijker wordt. Volgens de onderzoekers is deze vrees echter ongegrond.
Bron: ArboPlus
Reactie op de Wahmcursus
Angelique schrijft:
"Ik ben een druk bezette thuisblijf- en werkmoeder van drie dochters in de leeftijd van bijna 6 maanden, 3 en 4 jaar. Ik ben al vanaf de geboorte van mijn eerste aan het denken hoe ik mijn nieuwe bestaan als moeder zal invullen. Tot nog toe is dit gebleven bij het verzorgen van de kinderen in combinatie met een parttime baan als wijkverpleegkundige, in de avonden en weekenden. Zo nu en dan regelen we eens een oppas voor een avondje uit. Dan is de pap verder wel op. Tijd vinden voor een eigen bedrijfje? Nee nu nog niet maar wellicht over een paar jaar wel. Door de drukte die ik nu ervaar heb ik geen behoefte aan nog meer drukte/stress omtrent deze.
Het leuke aan jou cursus vond ik daarom dat het weinig tijd kost! Ik heb elke dag WEL even de tijd om een mailtje te lezen en er even over na te denken tussen de bedrijven door. Dat is een nieuwe eyeopener voor me. Lange termijndoelstellingen stellen en dan dagelijks met een heel klein stapje er naar toe werken. Dat kan natuurlijk ook! Het maakt al het onmogelijke weer mogelijk. Het was namelijk alleen al leuk om weer eens een cursusje te doen. Mijn laatste "cursus" is alweer drie jaar geleden (een tweejarige managementopleiding).
Doordat deze cursus van jou zo weinig tijd in beslag nam, keek ik er elke dag even naar uit om je mailtjes te lezen. En die tijd eiste ik dan ook even voor mezelf op naar man en kinderen. Een kwartiertje maar. Dat kwartiertje is voor mama. En ik realiseer me nu weer dat ik mijn eigen ontwikkeling nu ook weer graag voort wil gaan zetten en niet alleen die van mijn kinderen. Wie weet is dit weer het beginpuntje naar een nieuwe weg. Drie bevallingen in vier jaar is natuurlijk ook niet niks. Maar nu ik weet dat deze fase nu is afgerond, komen er misschien weer nieuwe mogelijkheden op mijn pad...
Ik heb dus een tip voor mezelf gevonden waar ik wat aan heb en die niet eens tussen je tips in stond. Ja deel 2 geloof ik komt in de richting: er voor zorgen dat je niet opbrand. Een aanvullende tip dus: Heb je weinig tijd? Besteed dan ook dagelijks je weinige tijd. Het is altijd nog meer dan niets en ook dan zul je uiteindelijk je doel kunnen bereiken..."
"Ik ben een druk bezette thuisblijf- en werkmoeder van drie dochters in de leeftijd van bijna 6 maanden, 3 en 4 jaar. Ik ben al vanaf de geboorte van mijn eerste aan het denken hoe ik mijn nieuwe bestaan als moeder zal invullen. Tot nog toe is dit gebleven bij het verzorgen van de kinderen in combinatie met een parttime baan als wijkverpleegkundige, in de avonden en weekenden. Zo nu en dan regelen we eens een oppas voor een avondje uit. Dan is de pap verder wel op. Tijd vinden voor een eigen bedrijfje? Nee nu nog niet maar wellicht over een paar jaar wel. Door de drukte die ik nu ervaar heb ik geen behoefte aan nog meer drukte/stress omtrent deze.
Het leuke aan jou cursus vond ik daarom dat het weinig tijd kost! Ik heb elke dag WEL even de tijd om een mailtje te lezen en er even over na te denken tussen de bedrijven door. Dat is een nieuwe eyeopener voor me. Lange termijndoelstellingen stellen en dan dagelijks met een heel klein stapje er naar toe werken. Dat kan natuurlijk ook! Het maakt al het onmogelijke weer mogelijk. Het was namelijk alleen al leuk om weer eens een cursusje te doen. Mijn laatste "cursus" is alweer drie jaar geleden (een tweejarige managementopleiding).
Doordat deze cursus van jou zo weinig tijd in beslag nam, keek ik er elke dag even naar uit om je mailtjes te lezen. En die tijd eiste ik dan ook even voor mezelf op naar man en kinderen. Een kwartiertje maar. Dat kwartiertje is voor mama. En ik realiseer me nu weer dat ik mijn eigen ontwikkeling nu ook weer graag voort wil gaan zetten en niet alleen die van mijn kinderen. Wie weet is dit weer het beginpuntje naar een nieuwe weg. Drie bevallingen in vier jaar is natuurlijk ook niet niks. Maar nu ik weet dat deze fase nu is afgerond, komen er misschien weer nieuwe mogelijkheden op mijn pad...
Ik heb dus een tip voor mezelf gevonden waar ik wat aan heb en die niet eens tussen je tips in stond. Ja deel 2 geloof ik komt in de richting: er voor zorgen dat je niet opbrand. Een aanvullende tip dus: Heb je weinig tijd? Besteed dan ook dagelijks je weinige tijd. Het is altijd nog meer dan niets en ook dan zul je uiteindelijk je doel kunnen bereiken..."
Waarom word jij Wahm?
Jacqueline mailt:
"Ik ben voor mezelf begonnen nadat ik kanker had gehad. Dat was voor mij de drijfveer: wat wilde ik altijd doen, maar heb ik steeds voor me uitgeschoven? Zo ben ik ook weer gaan skien, na 12 jaar. Ik kan iedereen aanraden om eens goed na te denken wat je gedaan wilt hebben voor je dood. Kan ook heel goed zonder zo'n zwaard van Damocles boven je hoofd.
In mijn geval was het natuurlijk riskant om voor mezelf te beginnen, omdat ik niet te verzekeren ben voor arbeidsongeschiktheid. Dat heb ik maar op de koop toe genomen. Ooit ben ik teruggevallen naar bijstandsniveau (auto-ongeluk, verzekering hield de betaling 5 jaar tegen) en dat ging redelijk. Niet leuk, maar ik had het al eens overleefd.
Zelfstandigheid is veel makkelijker te combineren met kinderen. Als ik nu de prioriteit thuis leg, zeg ik gewoon tegen opdrachtgevers dat ik die middag al een afspraak heb. Ik denk dat dat laatste zeker een drijfveer is voor vrouwen. Het is lastig om kinderen en werk te combineren. Je moet toch altijd schipperen, zolang er geen goede opvangfaciliteiten zijn. En zolang er niet het bewustzijn is bij bedrijven dat wij de volgende generatie opleiden. Dat het zin heeft om daarin te investeren.
Ook als je langdurig of chronisch ziek bent, of psychisch problemen hebt, is het vaak makkelijker om zelfstandig te werken. Je hoeft dan niet de hele tijd uit te leggen waar je grenzen liggen."
"Ik ben voor mezelf begonnen nadat ik kanker had gehad. Dat was voor mij de drijfveer: wat wilde ik altijd doen, maar heb ik steeds voor me uitgeschoven? Zo ben ik ook weer gaan skien, na 12 jaar. Ik kan iedereen aanraden om eens goed na te denken wat je gedaan wilt hebben voor je dood. Kan ook heel goed zonder zo'n zwaard van Damocles boven je hoofd.
In mijn geval was het natuurlijk riskant om voor mezelf te beginnen, omdat ik niet te verzekeren ben voor arbeidsongeschiktheid. Dat heb ik maar op de koop toe genomen. Ooit ben ik teruggevallen naar bijstandsniveau (auto-ongeluk, verzekering hield de betaling 5 jaar tegen) en dat ging redelijk. Niet leuk, maar ik had het al eens overleefd.
Zelfstandigheid is veel makkelijker te combineren met kinderen. Als ik nu de prioriteit thuis leg, zeg ik gewoon tegen opdrachtgevers dat ik die middag al een afspraak heb. Ik denk dat dat laatste zeker een drijfveer is voor vrouwen. Het is lastig om kinderen en werk te combineren. Je moet toch altijd schipperen, zolang er geen goede opvangfaciliteiten zijn. En zolang er niet het bewustzijn is bij bedrijven dat wij de volgende generatie opleiden. Dat het zin heeft om daarin te investeren.
Ook als je langdurig of chronisch ziek bent, of psychisch problemen hebt, is het vaak makkelijker om zelfstandig te werken. Je hoeft dan niet de hele tijd uit te leggen waar je grenzen liggen."
Zakenmama's hebben wel 18 baantjes!
Dit artikel concludeert dat als moeders met een eigen bedrijf alle taken die ze doen zouden uitbesteden, dat zeker EUR 67.000 op jaarbasis zou kosten. En gemiddeld hebben deze moeders 18 "baantjes": van accountant tot taxichauffeur, van kok tot coach. 67.000 euro, dat is dus wat we eigenlijk verdienen naast ons gewone inkomen...
Zie ook dit artikel!
Zie ook dit artikel!
Wat ik verdien!
Vanochtend zat ik suf naar mijn computerscherm te staren. Er was niemand thuis, dus ik kon heerlijk werken, maar... ik had geen zin! En toen dacht ik: ik mag lekker geen zin hebben, en beter, omdat ik thuis werk, kan ik iets doen waar ik wel zin in heb. Dus ik ben heerlijk met een sudoku-boekje in bad gedoken. Heerlijk, even lekker ontspannen, even lekker iets doen voor mezelf.
En wat had ik daarna weer een zin om te werken! (en dat moest ook wel, want ik loop aaaachter!)
En wat had ik daarna weer een zin om te werken! (en dat moest ook wel, want ik loop aaaachter!)
Wahmkinderen zijn niet onder de indruk van hippe computergadgets
Dochter Juup raakte geïnspireerd door mijn strip, en maakte er zelf ook één:
Abonneren op:
Posts (Atom)
