
Ben je ook een thuiswerker? Word dan nu lid van ThuiswerkerHyves:
http://thuiswerker.hyves.nl/
De blog van thuiswerkmama Edith Hagenaar – over thuiswerken, een eigen bedrijf runnen, moederschap, en nog veel meer...
Als je eenmaal staat ingeschreven in de Kamer van Koophandel word je regelmatig lastig gevallen door lieden van diverse pluimage, die je van alles willen verkopen: van abonnementen tot advertenties in malafide blaadjes. Ik denk dat ik zeker drie keer per week van dat soort telefoontjes krijg – in het begin vond ik het nog wel leuk en zette ik een fantasiestem op (oud vrouwtje heeft altijd mijn voorkeur) en verzon één of ander verhaal (altijd leuk met van die enquêtes)."Wat zie jij er goed uit, op vakantie geweest?" vraagt een kennis aan mij. Ze kijkt me vragend aan.
De kennis in kwestie werkt full time buitenshuis. De afgelopen zonnige weken heeft ze alleen in het weekend kunnen genieten van het lekkere weer, terwijl ze door de week hooguit tijdens haar lunchpauze met collega's even lekker in het zonnetje kon zitten.
Ik daarentegen had in de tussentijd een heel nieuw kantoor ingericht: een buitenkantoor wel te verstaan.
Sowieso had ik al het werk wat ik buiten kon doen bij elkaar verzameld: nadenkwerk, leeswerk, telefoonwerk, mediteren, uitzoekwerk, inpakwerk, redactiewerk, illustratiewerk, schrijfwerk, vouwwerk, correctiewerk, oh, en had ik nadenkwerk al genoemd?
Ik had ook een hele leuke nieuwe outfit voor bij mijn nieuwe werkplek: mini-wikkelrokje met zo-bloot-mogelijk-maar-toch-fatsoenlijk-als-de-man-van-DHL-langskomt topje.
Gezeten aan mijn tuintafel kon ik het nuttige met het aangename verenigen: lekker genieten in het zonnetje, terwijl ik wel bezig ben met geld verdienen. Het maakt nog niet eens uit of de kinderen op school zitten of niet, want 's middags heb ik geen kind aan ze terwijl ze met de buurkinderen zich uitleven met knikkers, skeelers, ballen en wat dies meer zij.
Dit zijn van die momenten waarop ik me afvraag waarom je eigenlijk buitenshuis zou willen werken. Ik heb bijna medelijden met mijn kennis – ware het niet dat ik af en toe ook van die momenten heb waarop ik me afvraag waarom je eigenlijk thuis zou willen werken. Maar nu ben ik blij met de enorme vrijheid die ik heb: de vrijheid om zelf te bepalen wanneer ik werk, welk werk ik doe en vooral: waar ik werk. Dus ik hoef niet op vakantie voor zo'n lekker bruin kleurtje...
Ik kijk de kennis lachend aan. "Nee," gniffel ik, "ik ben een thuiswerkmama!"
Alles waar enige bewegingsruimte voor vereist was (van hobbelpaard tot dansen) werd ingeperkt en etenswaren en drank op andere plekken dan de keuken waren strikt verboden.
Mijn eetkamer, en eigenlijk mijn hele huis, was namelijk belegerd door boeken, stenen en vooral enveloppen, honderden luchtkussen-enveloppen. In de weken ervoor waren die langzaam maar zeker hun ruimte gaan innemen. Drie nieuwe boeken (of eigenlijk, 3500 boeken) rolden van de persen van de drukker zo mijn woonkamer binnen...
De plaats van het slagveld was onze eettafel. Daar stonden tientallen stapeltjes met kaarten, foldertjes, stenen en gouden zakjes. Er om heen gegroepeerd, op de plek waar normaal gesproken de stoelen staan, de dozen met boeken en enveloppen.
De slag zelf voltrok zich meestentijds ergens rond middernacht. Als mijn kinderen goed en wel sliepen kwamen de Zwarte Pieten te voorschijn – in de vorm van ondergetekende – om te zorgen dat Sinterklaas z'n pakjes op tijd bij alle kinderen zou krijgen. Op 4 december was ik dan ook helemaal op... en blij dat we onze eettafel weer terug hadden. Niet dat ik het erg vond overigens... als al je spaargeld in duizenden boeken zit is het fijn om ze ook daadwerkelijk te kunnen verkopen ;o)
Vandaag, na een korte rustperiode, begint de tweede veldslag. De eerste tekenen van de naderende belegering zijn al zichtbaar: een mailbox vol bestellingen. De komende tien dagen, als de Kerstman door het land raast op zijn arreslee, zal het weer bivakkeren worden...
Als je een webwinkel hebt wens ik je veel drukte. En voor iedereen: een zalig kerstfeest en een gelukkig nieuwjaar!
Daar zit je dan: dolenthousiast tussen je eigen producten of klaar om je dienst te leveren. Je hebt al je vrienden en familie er over verteld en hoopt en verwacht dat ze in grote getalen bij je zullen kopen...
Want dat zou je tenslotte toch zelf ook doen?
Wat dat betreft kan ik mijn vrienden en familie in twee groepen scheiden: degenen die ongezien ieder nieuw product van mij kopen, en soms met wel 10 tegelijk om cadeau te doen aan hun vrienden.
En degenen die nooit iets bij me kopen.
In het begin was het wel een teleurstelling om te merken dat vriendinnen vrolijk ergens anders hun cadeau's kochten, in plaats van in mijn webwinkels. Het voelt natuurlijk ook een beetje als een afwijzing, en wij vrouwen zijn er goed in dat persoonlijk op te nemen ;o)
De vriendinnen die trouw mijn producten kopen om zelf te gebruiken of cadeau te doen steunen mij en mijn bedrijf enorm (en ik ben ze natuurlijk heel dankbaar!). Maar toch is het zakelijk gezien niet goed om te rekenen op de kooplustigheid van je vrienden. Belangrijker is het om onafhankelijk van je vrienden en familie een trouwe, steeds groeiende klantenkring op te bouwen.
En dat doe je, gek genoeg, door je klanten te behandelen als je beste vrienden. Zie je klanten als allemaal superleuke mensen die enthousiast zijn over jouw product of dienst. Geef ze (onaangekondigd) wat extra's bij hun bestelling. Beloon trouwe klanten met een cadeautje of kerstkaart. Biedt uitgebreide dienstverlening, bijvoorbeeld een 0900-informatienummer, langere openingstijden, duidelijke gebruiksaanwijzingen, ruime retourneringsmogelijkheden, enzovoort. Geef klanten die meerdere producten bestellen een duidelijk voordeel. Bijvoorbeeld: gratis verzending vanaf EUR 25,00 of een gratis e-book bij aankoop van twee of meer producten.
Je zult zien dat het zich (op termijn) terugbetaalt!
Maar ik maakte me druk om mijn bedrijf. Als eenmanszaak is het altijd lastig om een vakantie-periode te overbruggen. En dit jaar kwam er dan nog bij dat we maar liefst 6 weken weg gingen...
Gelukkig vond ik mijn moeder, die niet op vakantie zou gaan, bereid om de bestellingen uit te voeren. 'Ach,' zei ik nog, 'meestal zijn het tijdens de vakantie maar een paar bestellingen per week.' Maar mijn moeder kreeg te maken met een overvloed aan bestellingen! (Help me herinneren, ik moet haar nog steeds een bos bloemen geven voor al dat werk!)
Na de vakantie werd ik dus geconfronteerd met een berg werk - invoeren van alle bestellingen in mijn systeem, betalingsherinneringen de deur uit doen, updates maken voor de verschillende websites... We zijn nu 5 weken later en ik loop nog steeds achter, met alles!
Kortom, alles waar ik vantevoren bang voor was is uitgekomen. Maaaaaaar...
Wat ik absoluut niet had verwacht is wat zo'n lange periode helemaal weg van je werk voor je kan betekenen. Ik ben niet alleen helemaal uitgerust teruggekeerd, maar vooral geïnspireerd, blakend van energie en vol nieuwe ideeën!
Wat me nu weer het volgende probleem oplevert. Want in mijn enthousiasme om die nieuwe projecten uit te voeren heb ik weer geen tijd voor... het inplakken van de vakantiefoto's!
P.S. En stiekem ben ik eigenlijk helemaal niet weggeweest van mijn werk. Want mijn schrijfschrift gaat overal mee naar toe, en juist op vakantie kom ik lekker tot schrijven. Zo heb ik een nieuw boek klaar: Zalig Zwanger Affirmaties.
P.P.S. Eén van mijn andere nieuwe projecten, die ik weliswaar niet zelf opgestart heb maar wel mede-initiatiefnemer van ben, is IndigoRadio, Nederlands eerste spirituele omroep. Voor deze omroep zal ik iedere zondagavond een programma over spiritueel opvoeden presenteren. Klik hier voor meer informatie.
P.P.P.S. Het derde project kan ik nog niet over uitwijden, want dat bevindt zich nog in een ontwikkelstadium. Maar het vierde project is wel al openbaar: Stenen Vertellen.
Tja, en daar zit je dan, tussen je investering van duizenden euros aan, in mijn geval, boeken en spellen. En de paniek slaat toe. "Oh mijn god," denk ik, "zullen ze het wel leuk vinden? Zullen ze niet het idee hebben dat ze een kat in de zak hebben gekocht? Zullen ze niet het idee hebben dat ik ze bedrogen heb? Is de kwaliteit wel goed genoeg? Is het spel wel leuk genoeg? Is het boek wel leuk genoeg?"
Naarstig ga ik op zoek naar foutjes en probleempjes die mijn donkere vermoeden – namelijk dat het één groot fiasco wordt – moeten bevestigen. Ik vind er slechts één, en dat is dan eentje die door andere mensen niet als fout wordt ervaren – alleen ik weet dat ik de kleur ietsje anders bedoeld had, maar als je dat niet weet zie je het ook niet.
Op hol geslagen door mijn eigen paniek besluit ik bijna de extra lage introductie-prijs als vaste prijs te gaan voeren. Want: het zelfvertrouwen dat ik had toen ik alles naar de drukker stuurde en de opdracht om te drukken bevestigde is tot nul gedaald.
Gelukkig zijn er mensen in mijn omgeving die me overladen met complimenten: mijn doorgaans kritische man is enthousiast, de kinderen spelen vol overgave het door mama bedachte spel en vriendinnen complimenteren me met het leuke boek.
En dan... verschijnen de eerste reacties van klanten:
"Zoonlief van bijna 8 vraagt nu ook aan de anderen, als hij iets te drinken gaat pakken, of zij ook iets willen drinken. Hij wist niet dat zoiets kleins mij - en andere mensen - zo blij maakt. Het blijft nog erg letterlijk bij het drinken n.a.v. het boek :-). (Nu nog voorlezen aan mijn man :-))."
anoniem (naam & adres bekend)
"Het boek is super. Ook de oudere kinderen vinden het ontzettend goed!"
Pamela Laurijssens
moeder van Ellen (1991), Douwe (1993), Anne (1993), Charlotte (2005) en Ben (2005)
En vele andere, kortere reacties over hoe leuk het boek en spel zijn. Mijn zelfvertrouwen stijgt met de dag: ja, het gaat lopen, ook tegen de volle prijs als straks de introductie-actie afgelopen is. Zet je hart aan is een succes!
Ik ben de hele middag al druk aan het werk op mijn zolderkantoortje als ik geroepen word. Ik word trouwens niet zomaar geroepen, er wordt gejoeld en geklapt en gezongen... Ik maak nog even een dringende email af en verstuur hem – als dat maar goed komt, denk ik bij mezelf, want er is een probleem met één van mijn projecten. Maar zodra ik de trap af loop voel ik de zorg van me afstromen en word ik aangestoken door de vrolijke sfeer beneden. "Joehoe!" joel ik luid, "Ik kom er aahaaaaan!"
Beneden staan een prachtig gedekte tafel, een paar heerlijke gerechten én de liefdes van mijn leven (man, 3 kids) op mij te wachten. Voordat ik kan plaatsnemen, krijg ik een zelfgemaakt toegangskaartje in mijn handen gedrukt: voor een voorstelling. We genieten van een geanimeerde, vrolijke sfeer aan tafel en na het eten en afruimen nemen mijn man en ik plaats op de bank (uiteraard is eerst ons kaartje netjes geknipt).
Een prachtige show van zang, dans en toneel voltrekt zich aan onze voeten. Samen genieten we van de capriolen, danskunsten en bewust en onbewust grappige uitspraken van onze kinderen. Dan pakken we met z'n allen de woonkamer aan – nog geen 5 minuten later is alles weer keurig opgeruimd (althans, keurig naar onze standaard, wat in het geheel niet te vergelijken valt met de jaloers-makende standaarden van een aantal van mijn vriendinnen!).
Ik vertrek weer naar mijn kantoortje terwijl mijn man de jongste twee naar bed brengt. Ik check mijn mail... "Ping" doet de computer als de mailtjes binnengekomen zijn. Ik scan snel door de spam en andere onbelangrijke mail. Ja, daar is ie. Ah... probleem opgelost!
Dankbaar voor het uurtje met mijn kinderen – dat ik anders piekerend en oplossing-zoekend achter de computer zou hebben doorgebracht – ga ik vrolijk verder met mijn werk.
P.S. Nee, het gaat heus niet altijd zo harmonieus bij ons... getuige de strip. Maar zeker als het wel zo is ben ik iedere keer blij dat ik thuiswerk en zo makkelijk kan switchen van spanning van mijn werk naar ontspanning door het spelen en zijn met de kinderen, en weer terug. Het geeft me genoeg energie voor een lange avond werk (want die heb ik nog voor de boeg!).
P.P.S. Waar ik onder andere zo druk mee bezig ben is een aantal boeken die ik ga uitgeven. Kijk bijvoorbeeld maar eens op http://www.zetjehartaan.nl.