Stiekem
(geschreven voor de site www.huismannen.nl)
En daar lag hij dan. Op de bank, onder een deken, een kop thee evenals een groot pak tissues binnen handbereik. Mijn stiekeme wens was uitgekomen!
Oh sorry, laat ik mezelf eerst even voorstellen: ik ben Edith Hagenaar en ik ben thuiswerkmama.
Samen met mijn man heb ik drie kinderen in de leeftijd van 1 tot en met 5. Ik ben in principe iedere dag thuis met de kinderen èn ik run mijn eigen bedrijf vanuit huis.
Jullie, als huisvaders, hoef ik niets te zeggen: jullie weten waarschijnlijk uit eigen ervaring al dat ik een druk, superdruk bestaan heb. Maar mijn man, die full-time buitenshuis werkt, had dat nog nooit zo meegemaakt.
En daar lag hij dus, ziek op de bank, en hij keek naar mij: nadat ik de hele bups had aangekleed, van ontbijt had voorzien, en drie kinderen in de jas had gezet vertrok ik naar school. Weer thuis twee kinderen uit de jassen, ontbijtboel opruimen en de was doen terwijl de twee jongsten aan de keukentafel aan het kleien zijn. Daarna de kleitroep opruimen, appeltjes schillen en een boekje voorlezen. De jongste naar bed, de middelste met speelgoed neergezet. Dan de computer opstarten: emails checken, administratie bijwerken, bestellingen verwerken en klaarmaken en nog even gewerkt aan een nieuwe tekst. Lunchen met de twee jongsten, dan de oudste ophalen (hij luncht op school en is om tien voor 1 klaar). Een vriendje komt mee, samen een wandeling maken en de bestellingen op de post doen, tussendoor een wasje doen, thee met wat lekkers, even de email checken, eten koken, eten, afruimen en keuken opruimen, kinderen in bad, afdrogen-aankleden-tandenpoetsen, tuttelen, verhaaltjes voorlezen, zingen, oja nog drinken halen en oh nog eentje plassen... Dan naar beneden de was doen en met een kop thee naar m'n kantoortje: eindelijk tijd om lekker te werken. Om half twaalf rol ik naast mijn echtgenoot in bed. (hoe vaak ik er 's nachts nog uit moest heb ik niet bijgehouden!)
Oh, en had ik al gezegd dat ik tussendoor ook nog mijn zieke mannetje heb vertroeteld?
Mijn stiekeme wens was uitgekomen: eindelijk had mijn man gezien wat ik allemaal doe op een dag - dat mijn dag niet alleen maar bestaat uit tuttelen en met de kinderen op de bank zitten en een beetje internetten en de krant lezen!
Mijn man is een fantastische vader, een geweldige kok en stofzuigen kan hij ook. De kinderen en ik zouden het heerlijk vinden als hij net als ik ook vanuit huis zou kunnen werken. Maar in ons gezin is dat voorlopig nog niet de realiteit.
Jullie, huismannen, hebben - al dan niet gedwongen door omstandigheden - wel gekozen om thuis te zijn. Jullie hebben het best zwaar met de kinderen en al het huishoudelijk werk (en sommigen van jullie werken ook nog vanuit huis) maar jullie kunnen wel iedere dag genieten van jullie kinderen, alles meemaken, je kinderen echt leren kennen, er voor ze zijn. Volgens mij zijn veel mannen stiekem jaloers op jullie.
En daar lag hij dan. Op de bank, onder een deken, een kop thee evenals een groot pak tissues binnen handbereik. Mijn stiekeme wens was uitgekomen!
Oh sorry, laat ik mezelf eerst even voorstellen: ik ben Edith Hagenaar en ik ben thuiswerkmama.
Samen met mijn man heb ik drie kinderen in de leeftijd van 1 tot en met 5. Ik ben in principe iedere dag thuis met de kinderen èn ik run mijn eigen bedrijf vanuit huis.
Jullie, als huisvaders, hoef ik niets te zeggen: jullie weten waarschijnlijk uit eigen ervaring al dat ik een druk, superdruk bestaan heb. Maar mijn man, die full-time buitenshuis werkt, had dat nog nooit zo meegemaakt.
En daar lag hij dus, ziek op de bank, en hij keek naar mij: nadat ik de hele bups had aangekleed, van ontbijt had voorzien, en drie kinderen in de jas had gezet vertrok ik naar school. Weer thuis twee kinderen uit de jassen, ontbijtboel opruimen en de was doen terwijl de twee jongsten aan de keukentafel aan het kleien zijn. Daarna de kleitroep opruimen, appeltjes schillen en een boekje voorlezen. De jongste naar bed, de middelste met speelgoed neergezet. Dan de computer opstarten: emails checken, administratie bijwerken, bestellingen verwerken en klaarmaken en nog even gewerkt aan een nieuwe tekst. Lunchen met de twee jongsten, dan de oudste ophalen (hij luncht op school en is om tien voor 1 klaar). Een vriendje komt mee, samen een wandeling maken en de bestellingen op de post doen, tussendoor een wasje doen, thee met wat lekkers, even de email checken, eten koken, eten, afruimen en keuken opruimen, kinderen in bad, afdrogen-aankleden-tandenpoetsen, tuttelen, verhaaltjes voorlezen, zingen, oja nog drinken halen en oh nog eentje plassen... Dan naar beneden de was doen en met een kop thee naar m'n kantoortje: eindelijk tijd om lekker te werken. Om half twaalf rol ik naast mijn echtgenoot in bed. (hoe vaak ik er 's nachts nog uit moest heb ik niet bijgehouden!)
Oh, en had ik al gezegd dat ik tussendoor ook nog mijn zieke mannetje heb vertroeteld?
Mijn stiekeme wens was uitgekomen: eindelijk had mijn man gezien wat ik allemaal doe op een dag - dat mijn dag niet alleen maar bestaat uit tuttelen en met de kinderen op de bank zitten en een beetje internetten en de krant lezen!
Mijn man is een fantastische vader, een geweldige kok en stofzuigen kan hij ook. De kinderen en ik zouden het heerlijk vinden als hij net als ik ook vanuit huis zou kunnen werken. Maar in ons gezin is dat voorlopig nog niet de realiteit.
Jullie, huismannen, hebben - al dan niet gedwongen door omstandigheden - wel gekozen om thuis te zijn. Jullie hebben het best zwaar met de kinderen en al het huishoudelijk werk (en sommigen van jullie werken ook nog vanuit huis) maar jullie kunnen wel iedere dag genieten van jullie kinderen, alles meemaken, je kinderen echt leren kennen, er voor ze zijn. Volgens mij zijn veel mannen stiekem jaloers op jullie.
Werkplek in huis: waar werk ik eigenlijk niet?
Er wordt me wel eens nieuwsgierig gevraagd naar mijn werkplek. Want hoe doe je dat, als thuiswerkmama? Onderstaand artikel schreef ik in 2000, toen ik nog twee kindjes had (Rhuben was 2 en Saffier nog geen jaar).
Inmiddels is mijn werkplek verhuisd naar de zolder, die we hebben geïsoleerd en voorzien van twee schuine dakramen voor extra licht. Daar heb ik heerlijk de ruimte voor twee bureau's, kastjes met printers en toebehoren en twee grote kasten. Bovendien is er extra veel speelruimte voor de kinderen. Ik heb het speelgoed nu verdeeld tussen boven en beneden: wat op zolder is, blijft alleen op zolder, wat beneden is blijft beneden. Dat maakt het iedere keer weer leuk voor ze om op zolder te spelen. Bovendien hebben we er een soort tekentafel/schoolbord/speeltoestel neergezet, zodat ze zelf ook bureautje kunnen spelen.
Dat mijn vaste werkplek nu op zolder is, neemt niet weg dat ik niet nog steeds overal in het huis werk.
Maar mijn kantoor is zeker niet de enige plek in huis waar ik werk. Eigenlijk is het hele huis mijn werkdomein... voornamelijk dankzij moderne technieken als de looptelefoon en de laptop. Maar het ouderwetse bloknote bewijst mij ook altijd weer goede diensten.
Het heerlijk van thuiswerken is natuurlijk ook dat je niet vast hoeft te zitten aan een bureau. In de zomer lig ik lekker in de tuin met mijn bloknote, looptelefoon en telefoonboek, terwijl mijn dreumessen de zandbak onveilig maken. Of auto's van de glijbaan laten rijden. Of rondkrossen op het driewielertje.
Ook het ouderlijk bed doet soms dienst als bureau. Uiteraard voor het bijhouden van de vakliteratuur, iedere avond balanceert er een grote stapel leeswerk op mijn nachtkastje. Maar zo 's ochtends, als ik eens laat ben met aankleden en we alledrie nog in de pyama rondlopen, doe ik wat schetswerk of belwerk al liggend op het bed. Saffier speelt met een pen en wat papiertjes, Rhuben laat zijn auto's van de ene kant van het bed naar de andere kant rijden... wat een leven hè?!
Natuurlijk demonstreer ik ook even hoe zwaar ik het soms heb. Krijsende kinderen aan mijn been terwijl ik een belangrijk telefoontje pleeg. Hongerende ogen die (terecht!) niet begrijpen waarom ik zo graag eerst iets wil afmaken voordat ik ze te eten geef. De deurbel die gaat, terwijl de één een poepluier heeft, de ander een binnenkomende fax aan het verscheuren is, de telefoon rinkelt en de pan overkookt, het zijn alledaagse situaties bij ons thuis.
Maar als ik het allemaal even niet meer zie zitten pak ik de boel op de fiets en vertrek richting kinderboerderij annex speeltuin. Al bellend leer ik Saffier aan één handje lopen, meewarig toegekeken door opa's en oma's met hun kleinkinderen.
Mijn beste babysit is, naast de televisie die alleen (nog) voor de oudste als babysit dienst kan doen, het bad. Als ik echt even ongestoord wil kunnen werken dan zet ik mijn twee drukke, waterminnende schatten in bad. Wat schuim erbij, een gietertje en wat bakjes en ze zijn zeker een uur zoet (met als bijkomend voordeel dat ze daarna lekker rozig zijn!). Mij zie je dan gezeten op de wc-klep druk in de weer met pen en papier.
De lekkerste plek om te werken vind ik eigenlijk onze eettafel. We hebben zo'n hele lange houten. Voor Rhuben's auto's de perfecte snelweg, Saffier kan er nog mooi onder zitten spelen. En ik zit daar lekker met een stapeltje paperassen en een kopje thee, heerlijk genietend. Genietend van mijn werk, dat ik met veel plezier doe. En genietend van mijn twee heerlijke hartediefjes. Wie zei dat je werk en privé gescheiden moet houden?
Abonneren op:
Posts (Atom)
